The Great Maldito

Thou shall not bitch

Archive for the category “angas ka?”

Chicken Noodles and those other shits

Wala na sana akong plano pang bumalik pa sa pagblog.  Tuluyan nang nawala yung hilig ko. Yung feeling na gigising ka isang umaga at malalaman mo na nawawala yung isang nipple mo. Ganun yung nararamdaman ko, yung parang may kulang pero hindi naman kailangan.

Ilang buwan lang ako nawala pero pakiramdam ko nalayo ako sa mundo ng internet ng ilang taon. Ang dami nang nangyari. Break na pala si Piolo at si KC, si Charice na  dating singing sensation, naging noodles at ngayon ko lang nalaman na nanganganib na din yung kalayaan natin bilang netizens.

Ironic din kasi. Kung kelan na marami nang bawal, dun ko pa naisipang magsulat. I guess, masarap talaga ang bawal.

So ano na balita sakin? Maliban sa pagkarir ko bilang supervisor sa pagawaan ng napkin (tester ako if you dont mind), pagdesign ng gamot sa mga sinisipong manok, at bilang isang tagapagbigay ng kasiyahan sa mga nalulungkot nating kapatid……..ikinalulungkot ko pero wala na talaga akong kagagohan na maaring ikwento sa inyo.

Sa tooo lang, gusto kong mag sulat tungkol sa life changing moments sa patapon kong buhay simula noong nakita ko sa telebisyon si Charice. Kung pano niya pinukaw ang matagal ko nang binaon na galit sa chicken noodles. Pero natatakot ako at baka isang araw, magigising nalang ako sa piling ng mga preso.

Naghahanap parin ako ng mga rason para manumbalik yung dati kong hilig sa pagsusulat.  Siguro, okay na maging una sa listahan si Tito Sotto.

Pero, mas mauuna parin si Charice.

SUSU i mean……… XOXO 🙂

Advertisements

On training

Nagsimula na pala ako sa bagong kompanya. Mahirap kumpara sa dating trabaho ko pero hindi na ako magrereklamo kasi merong allowance pambili ng damit kaya wala na akong dahilan para maghubad. Isa pa mas nakakaangat pakinggan ang title ko ngayon, dati kasi isa lang akong puta. Ngayon, puta parin pero may M.D na sa huli.

Marami naman kami sa batch namin. Umabot sa walo. Sampu sana, hindi ko alam kung saan na yung iba at bakit hindi sumipot sa training. Mas mabuti na nga yon, kaunti lang ang kompetensya.

Natutuwa naman ako sa mga kasamahan ko. May Mathematician, Engineers, Piloto, Customs at ako, sabi pa ni Ate Marian Rivera, isa akong psychology. At dahil ako ang may pinakamatagal na experience sa pagiging puta, ako yung ginawang lider-lideran nila,  which is ginampanan ko naman ng mabuti. Isang week pa lang, puro kagagohan na ang nalalaman. Nasumbong na nga kami sa heads dahil sa excessive use of email and sleeping.

Inaamin ko na mahirap ang trabaho. Siguro sa umpisa lang, pero hindi ko rin alam. Yung nakakatakot lang kasi kasama sa job description ang no room for errors. Kung meron man daw, dapat zero.  Sino ba ang hindi matatakot kung ang hawak mong clients ay yung mga malalaking companies all over the world?

Hindi naman sa nagrereklamo ako. Sa katunayan, gustong gusto ko yung trabaho ko ngayon.May chance na makapagtravel, malaki ang chance sa promotion, malaki ang pasahod at yung tinatawag na freedom.

Pagpasensyahan niyo na muna kung hindi na ganun kadalas ako magblog.

Pakitigil lang please

Hindi ko alam kung sino talaga ang nagpauso ng public display of affection. Kung bakit kailangan ipamukha sa mga tao na sila na ang may lovelife at kung makalampungan sa loob ng jeep ay parang ito na ang huling sakay patungo sa walang hanggan.

Kailangan balatan, igapos sa ilalim ng puno ng kamote at ipakain sa langgam ang nagpasimuno nito. Makakaya kong patawarin ang salarin kung sana nakakatulong ang PDA sa pag-sagip sa mga taong nawawalan ng landas o maingat ang annual gross income ng lahat ng manggagawa. Pero hindi. Dapat ko rin bang sisihin ang pangulo?

Ang sagwa. Yan ang nasa isip ko habang tinitignan ang dalawang malalandi na nasa harapan ko sa loob ng jeep. Kung maka-akbay ang lalaki mahihiya ang hangin na dumaan. Compress na compress. Mahihirapan kang maghanap ng butas. At si babae, nag-iinarte. Kunwari tulog at nasa dibdib ni lalaki ang ulo. May tulog bang panay ang ngiti at galaw ng mga kamay? Sarap sipain ang panga para matauhan. Kulang nalang talaga gawin motel ang jeep.

Okay lang sana kung cute tignan. Eh potah, sa mukha ng dalawa kahit na mag bembangan pa sila sa harapan ko hindi ka titigasan. Mapipilitan kang humingi ng pasensya sa mga kasalanang nagawa mo at maglaslas gamit ang hair clip. Byaheng impyerno ata ang nasakyan ko.

Kelan pa nag extend ang Sogo motel sa mga jeepneys?

Dugyot. Yan na siguro ang pinaka dabest na salita na kaya kong ikumpara sa kanila. Dugyot times to the nth power.

Lahat ng bagay may binabagayan. Umayos ayun sa lugar, oras, panahon at kung ano ang dapat. Pero minsan, iba sa atin kapal ng mukha lang talaga ang puhonan.

Hindi naman ako bitter. Hindi rin ako yung tipong maghihimasan sa harap ng maraming tao.  Naniniwala kasi ako na ang mga ganyang bagay ay dapat gawin sa loob ng kwarto.

Im totally back. Kamusta kayo?

Masamang tao

Dalawang araw akong nagkulong sa kwarto at nanood ng Hellraiser. Simula pa sa unang pinalabas siya noong 1987 hanggang sa huling pelikula niya noong 2005. Hindi ako tumigil sa kakanood kahit na nasusuka na ako sa mga nagliliparang karne ng tao, utak na ginagansilyo at kung ano pang pangpadisturb ng pananalampataya. May pinapatunayan kasi ako.

Sabi sa pelikula, lahat ng tao may kasamaan at kabutihan. Depende nalang sa atin kung saan ang mas mabigat. We create our own demons.We are our own demons.

Hindi ako nabigla. Kinapa ko ang noo ko at baka may sungay na na nakaumbok. Baka kasi nagpaparinig lang ang potangenang narrator.

Alam kong mabuti akong tao. Ipupusta ko ang lahat ng natitirang puri ko.Pero hindi ibig sabihin na mabuti akong tao hindi na ako marunong gumawa ng masama. Marunong din naman ako mag poke back pag pinopoke. Facebook lang kuya?

Sabi ng nanay ko marami daw kaibigan si tatay na masasama. Yung isa nangutang daw sa kanya ng malaking pera. Pero kung sisingilin mo na, hindi na nakakakilala ng tao. Automatic may amnesia. Kaya noong namatay siya, hindi rin namin siya kilala. Ni anino namin hindi nagpakita sa burol.

Nakakasira talaga ng relasyon ang pera.  Kadalasan, ang kasamaan ay sinusuklian rin ng kasamaan. Kaya hindi natatapos ang laban. Paulit-ulit. Buti nalang walang pera ang pamilya ko. Kaya minsan lang kami mag away. Usually, ang pinag-aawayan namin ay kung sino ang maghuhugas ng pinggan. Yun lang. Thank God for making us poor.

Nawalan ako ng 2 kaibigan. Mali, hindi ko sila pinatay. Ako nalang mismo ang nagdesisyon na tanggalin at iblock sila sa Facebook. Potah lang kasi, ang lakas makautang tapos ako pa yung nahihirapang maningil. The nerve!

Masisisi ba nila ako? Nagalit daw sila sakin.

Nagpost kasi ako sa wall nila na wag nalang nilang bayaran ang kanilang utang total eh wala rin naman silang planong magbayad. Abuloy ko nalang sa kanila yun.

Anong masama sa abuloy? Eh ako na nga nag offer.

Hanggang ngayon hindi parin ako makaget –over sa nangyari sa pamilyang Revilla. Kunwari close lang at sobrang affected. Paano kaya magagawa ng isang kapatid ang ipapatay ang sarili niyang kuya? Dahil lang sa pera.

Natapos ko ang Hellraiser ng dalawang araw. At ang resulta ng gusto kong patunayan?

Potah. Takot parin ako sa dugo.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anong Nanyare?

Kung may ayaw ka sa rules and regulations sa kompanya o ayaw mong sundin, ano yun?

“Yung dress code, yung no cellphone policy po at yung no browsing ng internet websites aside from google”.

Yan ang tanong ng HR officer sakin noong nagka job interview ako dati para sa promotion.  Ang honest lang ng sagot, halatang gustong-gusto ang policy sa opisina. Gusto ko ngang i-print ang rules and regulations, paframe at gawing pendant para ipakita ang pagiging die hard fan.

At dahil sa napakaganda ng sagot ko, yes, alam niyo na ang resulta.

Hindi ako napromote. Naghahanap pala ang kompanya ng robot. Yung sunod lang ng sunod.Hindi sila nagsabi, sana nagsuot ako ng Gundam alas cosplay.

Minsan, hindi mo talaga ma gets ang takbo ng utak ng isang tao. Tatanongin ka, at kung bibigyan mo ng walang pag-iimbot at buong tapat na sagot, magagalit. Kagaya ng nanay ko.

Nanay: Hindi mo ba alam na delikado ang daan pag gabi! Ha? San ka galing! Sagot!

Me: Eh nay, hinatid din naman ako ng classmate ko. Malaki na po ako ano ba.

Nanay: At ngayon sumasagot-sagot ka na!!

Me; 😦

At dun ako napaluha ng pako. Kung saan tumanda na nanay ko, dun pa nagsimulang mag drugs. Hahay.

Minsan nagkaproblema kami ng girlfriend ko. Umuwi kasi ako noong monthsary namin pero hindi rin naman nagtagal. Kailangan ko rin namang bisitahin ang pamilya, dating classmates, officemates at ibang kaibigan. Nagalit sakin kasi mas marami pa yung time ko sa ibang tao keysa sa kanya.

At sinabing din niya na hndi niya na kayang ipagpatuloy ang relasyon. Nahihirapan siya kasi malayo ako, malayo ang trabaho ko. May mga oras na gusto niya akong makasama pero wala ako.

Ilang araw din akong nag-isip kung papayag ba ako sa gusto niya o hindi. Lahat ng possibleng kalalabasan ng desisyon ko ay pinagisipan kong mabuti. At sa huli, pumayag ako. Ang selfish ko naman pag hindi ako pumayag. Gusto niya ring lumigaya, at hindi ko maiibigay lahat kasi malayo ako. Sinabi ko nalang na pag-uwi ko, maguusap kami ulit kung ako parin ba o may nahanap na siyang iba. Masakit, pero hindi ko kayang ipagdamot ang isang bagay kung yun ang ikakaligaya niya.

‘Sige, payag na ako.” Text ko sa kanya pagkatapos ng ilang araw na pag-iisip.

“Wag na nga lang, hindi ko kaya”. 

At hindi lang ako naluha ng pako. Yero na ang lumabas sa mata ko.

Hahay…

Shooting Mall

Sa oras na to malamang marami na sa inyo ang nakakaalam sa nangyari sa SM Iloilo, SM Pampanga at sa SM North Edsa. Kung kailan pa nag-expand ang SM malls para maging shooting mall, hindi ko alam. I’m so belated.

 

Ano nga ba mayroon sa SM na pinipinili ng mga tao para mag suicide? Dahil ba malamig at dyahe naman kung sa Quiapo gawin ang krimen? Dahil ba sa motto na “we got it all for you”? O para malaman ng ibang tao na hanggang kamatayan ang pagmamahalan nila? Hindi ko talaga gets kung bakit pa sa maraming tao gagawin na pwde din naman sa bahay para convenient. Papasukin mo lang sa kwarto, babarilin and dyaran. Tapos.Choosy pa sila. SM talaga.

 

Hindi sila nag-iisip na maraming tao ang masasaktan sa gagawin nila. Ako na ang concern?

 

Magagawa talaga ng pag-ibig no? Siya na ang powerful.Kaya nga hangga’t maari hindi ko pinapayagan ang mga tao na mainlove sakin, kasi mababaliw lang sila. Ayoko naman maging problema sa kanila kaya ako nalang ang umiiwas. Lols.

 

Nagjojoke ako. Potah. Wag kayong mag react.

 

Kakabigla yung nangyari sa SM Pampanga. Ang babata pa kung lumandi. Noong 13 years old ako, (which is 5 years ago) nasa itaas pa ako ng puno at gumagawa ng tree house o di kaya sa ilog namimingwit. Mga kabataan ngayon nasa malls na, nagbabarilan. Minamadali nila ang pagtanda. Ngayon nga, gusto-gusto kong bumalik sa pagkabata. Gusto kong magbahay-bahayan ulit at kung ano pang kahalayan.

 

Pero hindi naman natin masisisi sila kung sobrang nagmahal sila. Ni wala pa ngang taong kinasohan sa sobrang pagmamahal. Yung mali lang eh yung hindi kayang kontrolin ang sarili. Parang pagdridrive lang yang ng motor, pag mabilis ang takbo, mas bibilisan pa natin. Need for speed kung baga.  Kaya pag biglang hinto, dun mo na malalaman wasak na pala mukha mo.

 

Ang punto ko lang naman dito ay, buhay pa ako peps. Manood kayo ng No Other Woman ha!

 

ahaha

 

 

 

 

 

 

 

 

Brotherly

As I change my Facebook status to “In a relationship”, I also noticed that my brother’ status became “Single”. Although I am somehow relieved that he and his girlfriend broke up, there’s a part in me that became sad. Relieved because I want my brother to keep away from women especially that he is graduating, saddened because parting ways is painful. Read more…

Can’t help it

I spent my Monday afternoon in my favorite café. As I wait for my coffee to be served, a group of Korean students lined up in the counter to order. The barista took each of their orders with an extra-ordinary service, which apparently I didn’t get when I was still ordering and paying in.

I self-serviced my coffee while the barista delivered their coffees on their own table. He even offered them an upgrade. I just hate it when you are treated second class on your own native country. A sad truth about some Filipinos, having inferiority complex to foreign people and a talent to kiss ass those fair colored skins.

They went shrieking and shouting at each other, which annoyed me to the nth level prompting me to drink my coffee with clinched teeth. I didn’t go here for a Metallica concert, I came here to unwind and rest.

I don’t hate Koreans. In fact, there are few who became my friends. But there are also instances why sometimes I hate some of them. These are some of it, which I noted in my hate book.

1. I still remember one Korean classmate in my Humanity class. He called one classmate of mine a brown monkey because she’s ugly. That we are the country who catches up all “pinaglumaan” na gamit from their nation. I can still remember he referred pinaglumaan as garbage. And we are the collectors. I raised my war flag and we ended up in the dean’s office.

2. I rode a cab one time and asked him why the cab smelled like a cancer stick. I asked the driver if he smokes inside the cab, he answered me with a slight angry tone:

“No, the Koreans did”.

“And you didn’t stop them?”

“They can’t understand, as my English is limited”.

We all follow laws in other countries, why do Koreans have to make their own rules in our very OWN land?

3. A Korean and a prosti made out in a bangka one faithful night in a resort, which are both too drunk to care what they are doing. There are only two groups that night, the Koreans and us. The guard and staffs watched them with eagerness. Indeed the show is a blockbuster. My only question is, why did the management let it happened and the guard did not give them a firing shot? Bakit yung mga pinoy na gumagawa ng scandal sa public kinukulong? Bakit yung Korean pinalakpakan after ng show?

4. A friend of mine who happened to work in BIR, told me that Koreans don’t get Filipinos as their tourist guide. Isn’t it weird? Koreans as tourist guides?  In the Philippines? Does it mean they know more about our motherland than the natives? You know what’s worst? They don’t pay the goddammed taxes! Complete bullshit.

5. I worked as an English teacher before in a Korean summer camp. They did not ask for a TOR when I applied and gladly they accepted me. Here’s the bad news. The management took 20% of my salary because I did not pass one. For that simple reason? Eh hindi naman nila hinanap during application period. I learned that the parents of those students paid a hefty amount of money to send them here to study English.  And pinoy teachers/tutors only get a small amount of that money. We don’t have benefits such as allowances or even SSS.

So I shoved my resignation letter down to their ass buckets and walked away with my middle finger up in the air.

I just don’t understand it when some of us are fond of putting foreign people to pedestals giving up our own value of self-respect. Gone are the days when we are under a colony. I can’t seem to find the significance of putting the word republic in the Philippines if we are still suppressed to express ideas and emotions.

This is how I feel. This is what I think. And I will say it no matter what.

In the name of the dumbells, the bench press and the holy threadmill

Kailangan ko magpapyesta. Dalawang linggo kasi akong nag-gym na walang absent. Para sa taong madaling magsawa at tamarin, isang milestone na to sa buhay na pwdeng ilagay sa Family Achievements. Dapat ilagay sa ilalim ng Family Tree.

 

Nakakatuwa na nakakabadtrip kung mag-gym paminsan minsan. Ako kasi yung tao na mas gugustuhin ang mag-isa lang sa gym. Ayoko ng maraming tao dahil hindi ko nagagawa ang mag-dumbells habang nagbabackflip ng 360 degrees o di kaya magsplit habang nagtre-threadmill. Parang may sanib lang.

 

Isa sa pinaka ayaw ko sa gym ay yung pumupunta lang para umupo at magmasid. Ginawang live television ang gym. Alam niyo naman, mahiyain akong tao at hindi ko nga nagagawa ang dapat gawin pag maraming tao, pano pa kaya yung tinititigan ka habang nagbubuhat. Kanina, ang sarap lang basagin ang mukha ng isang lalaki gamit ang 10 kilos na dumbbell na umupo sa likuran at pinanood ako habang feel na feel ko ang bawat pawis na tumutulo sa noo ko, pababa sa leeg, dumaan sa dibdib ang nag u-turn sa mga nipples ko.

 

Nakakagago lang. Ang sama kasi ng tingin. Parang hinuhubaran ka ng medyas. Ewan lang kasi nasa baba siya nakatingin. So nag assume ako naa inggit siya sa Hello Kitty socks ko.

 

Meron din namang mga tao na hindi kontento sa panonood lang. Yan ang mga taong pakialamero sa ginagawa at hindi matatahimik hanggat hindi napapawi ang kati sa kani-kanilang bunganga.

 

Gumagawa ako ng inclined press. Ang sarap-sarap magbilang. 1….2…..3…nang biglang sinabihan ako ng isang lalaki na:

 

“Lower!!”

 

Eh syempre hindi ako sanay na sinasabihan kung ano ang dapat gawin. Perfect kasi ako. Kaya binaba ko ang barbell, itinapon ko yung basang bimpo at sinagiwan siya:

 

“ Tangena pare! Ano ba ang problema mo! Potah, nanahimik ako dito! Wag na wag mo akong tuturuan ng anong dapat gawin kundi babasagin ko yang abs mo into 68 pieces! grrr”.

 

Sinabi ko talaga yan with strong emotion, like parang dudugo na ang anit ko sa galit.

 

Actually not. Hi hi hi. Hindi yan nangyari. Ang tanga-tanga ko rin naman, nilower ko naman ang pag-press kaysa umangal ako. Ang laki kaya niya. Para siyang 8 pieces ng poste ng Meralco. Muntikan na akong mamatay dahil pag-lower ko parang may nag snap na buto. Feeling ko ata spinal cord ko na yun. Potah siya. Buti nga may lahi akong salamander. Nag heal din naman ako. Char.

 

Meron din naming mga tanga paminsan-minsan. Umuupo ako sa lounge at nagbabasa ng body builder’s mag. Tinitignan ko yung mga dietary supplements at ang components nito. Wala lang, may pagka addict lang kasi ako pag minsan at gustong pag-aralan ang composition ng amino acids. Malay mo, to pa pala ang solution para makahanap ng isang tunay at wagas na pag-ibig. Basta, connect the dots niyo nalang.

 

May lumapit na mama.

 

“Umiinom ka niyan?” Sabay turo gamit ang kanyang nguso sa mga pills na nasa picture.

 

“Hindi. Bakit?”


“Wala lang. Baka kasi nakakamatay ng sperm eh”

 

Sa isip ko, mukha ba akong baog? Gago yun.

 

 

 

 

Update naman diyan!

Nagpapasalamat ako sa mga taong walang tigil na naghihintay kung may updates ako o wala. At salamat na din sa mga taong walang sawa na nagkamusta sakin kung buhay pa ba ako o kung OK lang ba ako pagkatapos ng awayang Sarah Geronimo and Christine Reyes. Ano ba gurls, bigyan niyo naman ako ng pahinga. Hindi naman sa lahat ng panahon kaya ko kayong pagsabayin.

I. BLOG UPDATES:

1. Kinuha ko na po lahat ng posts na may picture ko. Kung bakit? Tanong niyo kay Gillboard. Siya kasi ang sikat. Lols.

2. Malapit na pong mag expire ang domain ko. Wala pa akong planong i renew to, kasi naman ang mahal ng $12.00. Malamang, magtatago na naman ako sa bagong name. Kaya kung sino ang may pera diyan, magpapaalila ako 24 hrs para lang magparenew ng domain. Pwde po ako sa role playing. Ako ang amo, ikaw ang sampid. Wahahahahhaa…

Mapunta tayo sa Formspring101.

1.taga-san ka buh?

Ans: Eh bakit BUH? Pakialam mo Buh? Attitide si kuya Dibuh?

Sa totoo, taga Muntinlupa  ako.Inside Bilibid Prison.

PS: You know where I am if you’re a follower.

2. belaysing! sikat blog mo ba..nakibot man ako..mahahay!

Translation: WTF! Your blog is famous…Im shock…meheyhey!

Why are you suck? I mean shocked? Do you know me? Like you never expected the silent guy who sits at the rear end station is a blogger?  ……….and famous?

Echus lang. Potangena, kinabahan ako. You all know that  I’m an Ilonggo. Knowing some Ilonggos reading my blog already makes my betlog loosen up.  Shit. Please tell me you dont know me.

3.nice blog.. stress reliver, kaso na stress din aq kpag walang entry hehe…

Araguy! Nagmamadali? Pressure? Eh kayo kaya magblog habang girlfriend mo si Maja Salvador!  Hahahahaha..joke lang.

Salamat naman at stress reliever niyo ako..kaya nga baka next year magiging masahista na ako. Total, magaling naman talaga ako magtanggal ng stress. Hikhikhik.

4. naisip mo din bang mamamatay kang isang virgin?

Paano ko naman iisipin yan eh hindi naman ako virgin? Lols. Pero di nga virgin ka pa? Mag ayos ka! Malapit na ang 2012. Iluluwa ka ng lupa pagnalamang virgin ka.

Seriously, kung bata kapa, wag magpapressure sa society kung virgin kaman o hindi. Hintayin mo ang tamang panahon na araruhin ang perlas mo o kung lalaki ka ay yung oras na pasabugin mo ang punla.

Pero kung 25 and up ka na, potangena. Mag hire  ka na ng pokpok.  He he he.

5. boss me tinda kang chicks? yung sariwa ah?

Tsong naman, pwde naman tirahin ang inahing manok, bakit ang sisiw pa? Tol please, maawa ka naman sa  sisiw. Beastiality? To naman. May pinagdadaanan ka?

6. Hehe…Wala kc kong matanong kaya pinuri na lang kita…Sarap kc basahin ng blog mo…Astig ka! Idol!

Wala na akong masabi kundi salamat. I love you too.


Ganador

Buong linggo na akong walang gana. Parang naubos na ata enerhiya ko sa kaka-partey noong nagpyesta ang mga patay at bumalik na sa null ang bibo level ko. Yung pakiramdam ko may gusto akong hanapin pero hindi ko alam kung ano, sino o pano.

Tinignan ko brief ko kanina at baka may bahid na ng dugo ito. Nagbabaka sakaling pinagtripan na naman ako ng Diyos at binigyan ako ng regla. Normal naman. Mabuti na yung skidmark ang makita keysa sa bahid ng regla. Matrutrauma ako ng major major way.

Kaninang umaga nadatnan ko ulit si caroline na naglalaba. Pero ngunit datapwat however, imbes na ilabas ko ulit ang mga malilinis na pinggan, kutsara, tinidor, kaserola at electric fan para hugasan, dumiretso ako sa kuwarto. Nagkulong ako, humiga sa kama, hinagkan ang unan at lumuha ng isang beses. Joke lang. Nagsalsal talaga ako sa totoo lang. Joke ulit.

Ano nga ba ang nangyayari sakin?

Pumunta ako ng pantry para kumain sana. Pagpasok ko, tinignan ko lang ang mga malalamig na ulam. Masarap naman siguro. Pero wala din akong ganang kumain. Tinignan ko nalang ang adobo, nginitian, tumalikod at lumabas. Ganyan ako, imbes na tao ang ngingitian, ulam ang nginingitian. Atleast, hindi sila magsisigawan na manyak! Manyak! Pag nagsmile ako.

Nakakabadtrip din ang mga bagong tindera.

Ako: Miss, one rice please.

Tindera: Isang rice sir?

Ako: Hindi. Isang butil lang ng kanin.

Potah lang.

Nextweek, training ako buong linggo. Bagsak kasi ang metrics ko. Nagtatanong nga yung supervisor ko kung ano ang problema sakin. First time ko kasi bumagsak sa mahigit isang taon simula ng mapunta ako sa bagong account. Hindi naman pwedeng sabihin na nawawalan na ako ng ganang magtrabaho, at baka sampalin ako ng stapler. Pero yun nga ang rason kung bakit hindi na ako top performer. Chos!

Nag apat na taon na tong domain ko. Hindi ako nagpost tungkol dito kasi naman wala namang taong bibigyan ng importansya ang isusulat ko. Eh ano ngayon kung blogsarry?  Buti pa nga ang spams, nagcoccoment. Kasabay ng blogsarry ang pag-eexpire ng domain ko. Wala na akong pambayad para dito kasi kahit kaluluwa ko’y nakasanla na sama mo na rin ang 1/4 part ng nipples ko.

Kaya kung bigla nalang natigil ako sa pagsusulat, wala ng updates at bumalik na ang link sa wordpress.com,  isipin niyo nalang,

Wala siyang gana.

Ang Scarf

Last Sunday, I decided to join two of my friends from Manila in a Halloween party. I did not go home in Iloilo since I was so poor na because of the previous laktwasa in Manila. So conio right? I was so fcking drunk I swear! I wanna wear my puke as a costume that time. Luckily I did not pass out.Yeah, coz heaven knows where my liver is.

I saw a half-naked fat guy wearing just a leather pants and a leather cap.  He looks like in a porn movie, or i must say horror porn movie . Yung sa porn na parang naka bondage sila?  He was all arround the bar as if he was a god, minus the leather thingy. So mahangin amputcha.

My friends dared me to do something crazy that night. The prize? All out beer and free sleep sa hotel. Ok sige, lahat ng libre papatusin ko. You know drunk people will do anything, and regret it the next morning.

Lumakad ako papalapit sa half-naked fat guy.

“hi! I like your costume!” sabi ko.

“thanks!” ang reply niya.

“I like your scarf too!” dagdag ko pa.

Kinapa niya ang leeg niya. Tinignan ako ng may tanong sa mukha.

“Wala naman akong scarf ah”.

“Opps..sorry, akala ko scarf. Fats pala”.

Potah,promise, hindi na ko nagpaorder ng beer. Nagmakaawa nalang akong umuwi agad. Yeah right…im scared. ha ha ha

But that was fun though! yeaaahh….!!best Halloween party ever!

PS: No offense meant sa iba ha. Katuwaan lang ng barkada. And besides, he is so mahangin at mayabang. Buti nalang hindi ako sinuntok. Ang LAKI ko pa naman. ahahahhaa

Sweet Caroline

May bagong salta sa apartment namin. Apartment lang, pabayaan niyo akong mag ambisyon kahit na sa totoong buhay sa isang malamig na bodega talaga ako nakatira. Babae siya. Galing daw sa province at naghahanap ng trabaho bilang professional call center agent. Naexcite ako kasi may bago naman akong lalaruin. Joke.

 

Maganda siya. Maputi. Hindi naman ako nahilig sa mga mapuputi pero yung kaputian niya ay parang hindi niya kayang gumawa ng masama sayo. Pinoy nga no? Kung maputi ang tao bakit parang kulang nalang nasa kanila na ang lahat ng positive at sinasamba agad. Kung baluga naman ang tao napapagkamalang mangnanakaw o di kaya snatcher. Only in the pipilins.

 

Nangigigil nga ako pag nakikita siya kasi parang gusto ko siyang saktan para umiyak, tapos aabusuhin ang pagkakataon. Hahalikan, huhubaran tapos papatulugin sa bisig ko. Teka, bakit napunta agad sa hubaran?

 

Totoo, ngayon lang ako nabighani sa isang babaeng maputi. Mas type ko kasi yung mga morena. Yung tipong Nikki Gil lang. Ambisyoso much?

 

Pinakilala ako ni Ate (may-ari) sa kanya one time. At parang high school na nagsisimulang lumaki ang adams apple, natameme ako. Hindi ako makagalaw.  Nakatingin lang ako sa kanya at umabot ang ngiti ko 360 degrees east of north pole. Wala na talagang paglagyan ang pagkalandi ko. Ito na..handshake….shitttt…parang nilabasan lang ako ng sampung beses.

 

Marami akong kagagohan na ginawa para lang mapansin niya ko.

 

Minsan naglalaba siya sa labas. At ako naman na parang gago, nilabas ko lahat ng pinggan, baso, kutsara’t tinidor at kaserola para hugasan kahit na malinis naman ang mga to. Nagboxer shorts lang ako para makita niya naman ang nagmumurang six-and- a- half packs ko. Lahat ng bukol pilit kong pinalaki para impressive talaga ang paghuhugas ng pinggan. Potah, habang nilalamas ko yung pinggan eh todo smile din naman ako habang pasulyap sulyap sa kanya.

 

Muntik ko nang hugasan ang buong bahay noong nakita ko siyang nag smile sakin. Narinig kong nagsisigawan mga nipples ko ng, OMG!…im so about to die!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Arte lang ang potah.

 

Noong 2 AM shift siya, nagigising talaga ako sa mga ganyang oras para lang hintayin siyang lumabas ng banyo. Oo, harap ng banyo ang kuwarto ko. Salamat sa engineer na nagdesign ng bahay. At alam niyo ano ginagawa ko? Naliligo din ako pagkatapos niya para hindi halata na pinagnanasaan ko siya. Effort kung effort kung lumandi. Bahala na, basta magpapapansin ako. Kung hindi nga lang ako nakakapagpigil, matagal ko na siyang pinasok sa banyo tapos papaliguan. Instant spa tsaran!

 

Basta, nababaliw na ata ako sa kanya at nagagawa ko tong mga kagagohan. Pero turn off lang ako, bacon kasi ang mga panty.

Ewwww.

 

 

Ang Ipis

Gumagapang siya papalapit sa ginawa kong cheese sandwich habang ako ay sumusuot ng medyas papuntang work. Baliktad na talaga ang mundo ko. Gabi kung gumising, mag-aayos papuntang work, magtitimpla ng gatas at gagawa ng cheese sandwich. Sa normal na tao, dapat sa umaga to ginagawa at hindi sa hating gabi kung saan mahimbing nang natutulog ang sambayanang Pilipino. At ayun ang ipis, dati rati wala yan sa mga ganitong oras. Tulog din ata. Ngayon, nakikibagay na din sa schedule ko.

Kapansin-pansin ang pagrami ng ipis sa bahay namin. Sabagay, hindi pa naman inaaprub ang Reproductive Health bill. Ang sagwa naman sigurong tignan ng ipis na nagcocondom. Minsan nga nashoshock rin ako pag nagbibihis. Kasi akala ko areola ko pa ang nangigitim sa salamin, yun pala ipis na nakakapit.

Kahapon lang ako bumili ng mothballs. Tuwang tuwa ang room mate ko noong binuksan niya ang aparador at nakita niyang nakahandusay ang mga ipis na nahihirapang huminga.

“Epektib!” sigaw niya.

“Tanga, syempre. Ikaw kayang magtry kumain ng mothballs na yan! Sahog mo sa noodles mo”. Sagot ko.

Nakakatuwa. Kung tutuusin nauna pa yung mga ipis keysa sa ating mga tao na tumira, lumakad, mabuhay at humithit ng shabu dito sa planetang Earth. Pero tayo pa ang atat na atat na patayin sila. Siguro kung nanatiling malaki ang mga ipis, mas malaki pa sa tsinelas na gagamitin pang-apak sa kanila, siguro nga tayong mga tao ngayon ang nagtatago sa madilim na sulok ng aparador. Naghihintay na hagisan ng malalaking moth balls.

May mga ipis na ambisyoso. Nagmamalaki. Nagmamagaling at nagmamaganda. Yung ibang ipis nakapakpak lang feeling nila butterfly na sila. Kung makalipad akala mo kung sinong agila na malayo ang maaabot pero pag sinampal mo ng tsinelas mawawalan din naman ng malay.  Meron din naman mga ipis na demure, yun pala kinain na yung ginawa mong cheese sandwich.

Maliit lang ang mundo na ginagalawan nating mga tao at mga ipis. Sa sobrang liit, nag aagawan na nga tayo ng lugar na pagtitirhan. Kailanman hindi magagawa ng tao na mahalin ang mga yun. Pinangdidirian sila. Marurumi at maraming dalang sakit.

Pero yung mga ipis na nakatira sa condominium at malilinis na lugar? Masasabi ba nating marurumi parin sila? Pano yung mga ipis na hindi kumakain ng panis?

Kagaya din ng ibang tao ang mga IBANG ipis. Nagmamarunong. Nagmamagaling at nagmamaganda. Pilit na nakikihati sa mundo ng iba. Nakikisquat sa aparador ng may aparador. Oo, sila na ang magaling. Sila na ang mataas umihi. Sila na ang butterfly na may itim na pakpak.

Kagaya ng sabi ng kaibigan ko, (na hindi ko na bibigyan ng pangalan)…


Pag hindi mo gusto ang isang tao, huwag mo nang siraan.

Kaya kung alam mong wala ka nang lugar at hindi mo gusto ang mga tao na nasa paligid mo, bakit hindi mo nalang itry mabuhay sa bukid?

Have a blessed and meaningful weekend everyone. 🙂

3 Araw

Dito na ulit ako sa pathetic na buhay ko sa Cebu. 3 araw sa Manila. 3 araw pero parang kulang.

Sobrang nag enjoy ako sa ilang araw na pagwawaldas ng pera at sa kung anong anong shit na ginawa ko dun. Kahit may bagyo akong dala, sorry na, tuloy parin ang ligaya.

  • Salamat kay Gasoline Dude sa pag-invite sakin sa EB nilang taga Blogspot. Nagstay ako dun sa kanila sa Metrowalk ng matagal. Mga 1 hr. lang eskapo agad. Ang kapal ng mukha, kumain lang ng sisig at cheese sticks lakad agad.
  • Mayayaman sina Gasul at Jepoy kaya feeling ko nagmukha akong maid. Nag chip in ako ng 500 ayaw tangapin.Salamat ulit sa libreng beer. ahahhahaha.
  • Marami nga akong nakilalang bloggers dun, hindi ko rin naman nakausap ng matino.
  • Ang kulit ni Dormboy. Hahahahaha.
  • Lumusong ako ng bonggang bongga sa baha sa kahabaan ng makati. Welcome party daw para sakin sabi ni Binay..
  • Natupad na ang pangarap kong makapunta ng simbahan kasama SIYA.
  • Pumunta ako sa lahat mga tourist attractions dun namely, Greenbelt, Glorietta, Ayala, at 7/11 stores. Oo kasi walang building dito sa Cebu. lols
  • Ilang beses akong nawala.
  • Nag drop by ako sa kapehan ni chinggoy. Hindi ako nag expect na hahandaan niya ako ng pagkain para sa isang dosenang tao. Nabusog ako bossing ng sobra. Feeling ko sasabog na yung pantalon ko. Kakahiya naman sayo, kahit na offer ko na ako na ang maghuhugas ng pinggan ayaw mo. Chinggoy is one hell of a funny man. Salamat sir.
  • The last day is a blast. Spent it in Metrowalk again with my very best buddies in WordPress.
  • Antuken should be the speaker/ voice of Filipino women. Kakaiba ang pananaw sa mga relasyon except for one thing na ayaw niyang gawin. (LOL). In fairness, sa ikalawang pagkakataon pinamukha niya samin na siya na ang pinakamayaman sa aming lahat. ha ha ha. Salamat sa libre……. AGAIN?!! It was fun talking to you again ate. Potah tawa ako ng tawa sa mga stories mo.
  • Smasherjane came late. Social kasi, alam naman na 6 PM ang usapan natulog pa. Ahahahaa…Bottoms up?wahahhaaha…thanks Jane. Nalasing ako ng bonggang bongga feeling ko hindi nako makakauwi nun at sinuka ko na atay ko. Please dont forget us kung nasa US ka na.
  • Jeck will always be jeck. tahimik pero humihirit din paminsan-minsan. Pa cute much pare? hahahahaha…Salamat sa time. Alam ko galing pa kayo ng work pero hindi talaga ako natiis. Alam ko naman yun e, importante talaga ako sa inyo keysa sa work niyo. hahahhaa…pano Part 3 tayo next year! This time weekend na.lols PS: Sabi ni Ser Gasti daw kamukha ni jeck si John Lloyd Cruz at pinaghalong Judy Ann Santos at sino pa yung isa? Gretchen?ahahhaa. Regards nalang kay Vera. Next year na yung para sa kanya.
  • Sir Gasti na appreciate ko talaga yung pag stay mo samin until wee hours kahit na pahinga mo sana yun. Atleast sa unang pagkakataon, nagsama sama na tayung tatlo ni jeck. Kulang nga lang, si Chilidobo. Pero ok lang. May dumagdag naman na ISA. Yung blogger na nagsisimula sa letrang L ang nick.wahhahaha. Salamat at nalasing ka sa kwentuhan at bangayan namin ni “L”. Buti nalang hindi dumanak ang dugo dun sa Metro walk.
  • Para kay “L” na maarte at ayaw ilagay yung pangalan niya dito kasi daw maraming magtatampo at MAIINGIT dahil sumama siya sa EB namin. POTAH KA. Dapat kasi mag Pork chop duo na tayo eh, pero yung gore version. Salamat sa murahan, kagagohan at kwentong lasing. Buti at hindi ka napikon sa kakulitan ko. Salamat sa libro. Hindi mo alam gaano ako kasaya dahil dito, kitams? Hindi lang jerjer ang nagpapasaya sakin.lols
  • Kay bespren tony, salamat sa pagsama sakin. Pasensya dahil sinabi ko sa kanila disable ka dahil ang tahimik mo. ahahhahaa. October again next year? Gawin natin to yearly.
  • Sa kay Princess Fiona, it was nice to see you again. You made my stay there worthy. Thanks for saying yes noong inaya kitang magsimba. Im sorry sa mga kasalanan ko and yet you’re still there. No one knows how happy I am to have you around. Promise, aayusin ko lahat ng gusot na ginawa ko at yung mga damage na naiwan ng kagagohan ko. Even if I’m not sure if I’m able to fix it.

Na achieve ko na yung goal ko. Yung MALASING ng bonggang bonnga for 3 days. At ito, iiwan ko kayo ng isang malaking scandal na tataob kay Hayden Kho at Katrina halili. hahahah.

DA Hu??!!

PS; Yung mga nakasama sa EB, wag kayong magcocomment ng name ha. Potah, papatayin ako nito, nagpromise yun ng hell sakin. lols.  Pero galing kay L ang litrato.ahahhaha. Gagawin kong in moderate ang comments para safe. lols

3 araw lang pala….ako naging maligaya. Di ko man lang napuna, 3 araw koy tapos na.- Parokya ni Edgar

My life in Transit

Ang hirap 40x.

Ganyan karami ang hirap na nararamdaman ko ngayon sa buong araw na paghahanap ng bagong bahay. Gusto kong punuin ng paghihirap ko ang post ko na to pero ang pangit palang basahin kong puro salitang hirap lang ang mababasa.

Galing ako ng grave yard shift at dumiretso na ako para maghanap ng bagong kwartong titirhan kanina. Marami akong dahilan kung bakit gusto kong umalis dito. Sapat na mga dahilan para umalis ako sa madaling panahon. Isa sa dahilan ay nasa likod lang kami ng pabrika ng copra. Ayokong mamatay ng maaga na hindi nakikita kung gaano kaganda ang lahi ko.

Sa gitna ng init, inararo ko ang buong Baranggay ng Lahug at Mabolo dito sa Cebu para lang hanapin ang bagong ginintoang kama na paglalagyan ng nagmumura kong katawan.  Nagmumura dahil sa sobrang pagod at init. At kung masusunod lang ang katawang lupa ko sa mga panahong iyon, malamang na stroke na ako sa harap ng bahay na may karatulang “rooms for rent”. Ang pangit ng setting ng pagkakamatayan ko. Hindi gusto ni Kuya Germs.

Unang bahay. Mga limang minuto din akong kumatok sa puta red na gate bago buksan. Lumabas ang babae na mukhang may identity crisis at nagtanong kung ano ang pakay ko. Hindi ko siya na intindihan. Pinaulit ko. Nakailang ulit pa at dun ko nalang napuna na ngo-ngo si ate. Mukha siyang si Dexter Doria. Yung nga lang, may divided lips (read: cleft palate). Suplada pala siya sa personal. Gusto ko siyang ihampas sa puta red na gate.

“magkano ba te ang rooms niyo?”. Tanong ko sa kanya.

“Malaki ang rooms. Hindi mo kaya”.

Tanga ka teh? Perfect ka? Presyo ang tinatanong ko at hindi kung gaano ka laki ang potang kuwarto ninyo. Hinusgahan ako. Mukha na ba akong walang pera? FYI, kakahold up lang sakin. So sapat na yun na dahilan na mukha akong mayaman. Not unless, gusto niyang sampalin ko siya ng limang libong barya na nakabalot sa plastic. Tignan natin kung hindi siya magiging coin slot. Ngo-ngo na nga ang suplada pa. Pasalamat siya at hindi ako napikon dahil kung nagkataon itratransfer ko yung cleft niya sa left side para maiba.

Nag move on ako. Ikalawang bahay.

Matanda ang may ari. Maysakit siguro sa kidney at hindi na makalakad ng maayos. Ang daldal ni lola. Keyso ang mga anak nasa states, na libre ang washing machine, pwedeng magluto sa kanilang bahay, na puro executives ang nakatira. Nadala naman ako sa sales talk, kaya nag desisyon ko na tignan ang kuwarto.

Gusto kong magpakatiwakal sa harap niya noong nakita ko ang kwarto. Ang LIIT. Kasya ang sampung daga. Lola pakitulak ako from second floor please.

“magkano ba to lola?” tanong ko naman sa kanya.

“san ka ba nagtratrabaho?” tanong din niya. So magtatanungan lang kami buong araw. Ganun.

“callcenter?”. Sagot ko rin na patanong.

Nakarinig ako ng tunog sa mga mata niya. Tunog ng barya. Ching-ching-ching-ching.

“6,500?”. Pilosopa much?

Ang liit na nga ang mahal pa. Abuso naman yun. Hindi kesyo callcenter ako ganun nalang siya kung makabigay ng rates ng kuwarto. Sa ganyang rate, meron na akong condo. Mapapasakin pa sa takdang panahon. 6, 500 for just a matchbox? Meron bang ginto sa lamesa dito. Meron bang unlimited sex? Kung meron,pwes bahala na walang kain. Busog din naman sa kama.

You know im joking right?

At habang paalis na ako sa lugar, walang tigil pa rin si lola. Na kesyo ang mga anak sa states, libre ang washing machine, na pwedeng magluto sa kanilang bahay, na puro executives ang nakatira. Aanhin ko ang mga yan kung presyo palang ng kuwarto wala na akong makain? Lutuin ko yung washing machines niya e. Shit much.

Nag move on na naman ako. Gusto ko nang umiyak. Pero yung dry lang. Para artistic.

Lumundag ako sa tuwa noong may nakita akong room na swak sa budget at ang bait pa ng landlady. Nalaman ko na anak niya ay nagtratrabaho din sa company namin. Maganda ang room. Nagustuhan ko kasi hindi maingay ang kama kung magpupump ka.

Ahahahhahahhahahahhahahahahahhahahahahhahaha…….natawa ako sa panahon na yun dahil kasama sa criteria ko ang hindi maingay na kama. Unconsciously.

“ok lang na dalhin mo mga kaibigan mo dito o di kaya GF mo.” Sabi niya.

Syempre naman. Gusto mo ngayon pa e. Syempre joke again.

“Pero hindi pa kasali sa rate ang kuryente. Kung may appliances ka pwedeng mag aditional ka lang sa kuryente. Ano ba mga gamit mo?” Tanong ni ate.

“Meron po akong laptop, industrial fan, cellphones at sex appeal”. Sagot ko.

200 ang additional daw. Maliban sa sex appeal kasi mahal ang metro. Lols

“Lahat ng umuupa dito tinuturi naming pamilya. Pinapakain namin, sinasama sa mga parties dahil matatanda na kami at syempre dahil sila ang source ng income namin”. Dagdag pa ni ate.

Syempre na touch ako. Pumalakpak ang bayag ko.

Isa lang ang hindi naming gusto. Yung may bisyo. Kagaya ng mga umiinom. Mga nagsisigarilyo.

“May bisyo ka ba?”

………at hindi na ako bumalik dun.

Tina Turn Me

When it rains, it pours. Totoo yun. Kapag may nangyaring kamalasan sa buhay mo, minsan tuloy-tuloy na yun. Pagkatapos mangyari ang panghohold-up sakin, may masamang nangyari na naman sakin na nagpabago sa takbo ng buhay ko. arte.

Kung sawa na kayong magbasa sa mga kamalasan ko, maaari niyo na pong i press ang close button at iblock ang page na to. Kung hindi naman, i love you. Tayo na?

Umuwi akong malungkot. Gusto ko talagang basagin ang mukha ng mga magnanakaw. Magnanakaws kasi dalawa sila. Lols. Kapag malungkot ako o nakaranas ng matinding trauma, asahan mo na sa kama mo lang ako makikita. Sa kama ang comfort zone ko, at asahan mo rin na naka fetal position ako sa mga ganyang panahon. Hindi sa abnormalities yan, pero yan ang recovery style ko. charing.

Natutulog na sana ako at nasa matinding panaginip, nang may biglang pumasok sa kuwarto. Naalala ko, tinext ko pala siya kanina na nahold-up ako. Bilang isang mabuting kaibigan (dahil wala naman kaming commitment), chineck niya kung OK lang ako.

Sabi niya: Hush now, i see the light in your eyes… habang unti unti siyang tumabi sa kama ko.

Huh? Celine Dion isdatchu?

As usual, isang hawak lang sakin nawawala na ako sa sarili. Nakalimutan ko na may problema pa pala a ko. Pareho kaming nawala sa kalawakan ng numero 9. Nalunod sa emosyon na bawal.

Marupok ako sa mga ganitong pagkakataon.

Ate….wag po….wag po ate…maaawa po kayo. Nanginginig na sabi ko sa kanya.

I don’t want to stay another minute….I don’t want you to say a single word…
Hush Hush, Hush Hush……There is no other way …..I get the final say….

Fck!?! pussy cat dolls?lols

Pagkatapos ma hold up, ginahasa ako ng major major. Nagpaubaya ako para lang sa kaligayahan niya. Inabuso niya sa kung saan mahina ako.

Gigil na gigil si ateh. Nilapastangan ang mura kong katawan.

Feeling ko matatangal ang areola ko sa panahong iyon.Sinabihan ko nga na, potohnomon!. Hindi yan mani, nipple yang nakasabit. Hinay-hinay lang. O sa kabila naman. ha ha ha

Bilangin niyo ilang kissmarks yan.ahhaa

Hindi pa kasali ang  sa mga braso ko diyan. Binilang ko, mahigit kumulang sampu ang chikinini ko. Uhaw much?

PS: Pagkatapos ng ilang araw, parang gusto kong maulit ang krimen na to. ahahaha

Star army and the tragedy

Can you still remember the post that I’ve written weeks ago about my friend mark who got killed by the robbers? I also got a story to tell.

I was waiting for a cab at 5:45 Am along the road of Jones Avenue last saturady. Maliwanang na. Marami na ngang tao at nagjojogging sa lugar. I felt safe. But I was wrong.

May mama na tumabi sakin. Nagtanong kung anong oras. I wanted to run because I have a bad feeling (aside from his shit face) na masamang tao to. I always get in touch with my instinct, yan ang natutunan ko sa Psychology. Fight versus flight. Flight is not an option anymore since may isang mama din who grabbed my shirt at the back.  Im so fcking dead.

If flight is not an option, then fight is the ony choice I have. Looking at them, kaya kong makipag basag ulo sa kanila because I am much bigger than them. They look like addicts (or might be addicts already) na kinapos sa hangin. Skin sticking on their bones,  dead faces that I can knock off in a single punch and bodies that I can easily dismantle.  But…

“Wag ka nang tumakbo o babarilin kita”. Sabi ng gago.

“Weh? Di nga? Try nga kung pumuputok”.

Syempre hindi ko sinabi niyan. Magjojoke pa ba ako sa ganung oras?

Ang sweet naming tatlo. Naka akbay tapos close na close. Ni hindi man lang naligo ang mga potah.  Ang babaho.If the police will ask me to describe the faces of those fucking robbers, the sketch will look like gibberish that the word fugly will sound like underrated.  Potah, pina abort ata sila noong nagpa ulan ang langit ng mukha.

Binigay ko selepono at wallet ko. Sad is they also took the wrist watch that my big bro gave me. As a sign of being thankful for what I have done sa family namin. For me being a bread winner and for him being proud of me. Potah, kahit sira sira na yun, napakalaking halaga nun sakin.

I told my boss of what had happened. Her initial reaction is, “Bakit parang wala kang trauma?”. That’s because I choose to move on and be happy that I am alive.  I Thank God for being there, for keeping me safe. Mabibili ko pa ulit ang cellphobe,.The money? Nah, that will just let him and his family eat for just two days.  And i just hope, gugutomin ulit siya ng tatlong buwan. I’ll spare the family, dahil wala din naman sila kinalaman dun. But if ever that they also tolerate the doings of those bastards, then I wish them all ill blessings.

Mga officemates ko naman iba-iba ang reaksyon. Merong nagsabi na “next time, be careful at always mag taxi. Mukha kasi tayong mayayaman”. Yung isa naman, “Eh kasi ang gaganda ng mga damit mo at ang gara mo pang pumorma”. Tapos ang isa naman, “Sayang, hindi nila nakuha ang puri’t dangal mo”.

So? Next time mag bribrief nalang ako papuntang office? Ganun? Tapos magdala ng landline instead of cellphone? Ang gagaling talaga mag advice.

I miss the sound of my cellphone. Sa totoo lng hindi ko binili yun. It was a gift. Noong may nanligaw sakin. Hindi ko naman yun hiningi. Pawang binigay lang along with a laptop. Di ba ang haba ng kili-kili hair ng tito niyo? Pero bago kayo mag isip ng masama, walang kapalit yun ha. Ni hindi ko nga sinagot ng “oo”.

Dahil lalaki din siya. hi hi hi hi. So goodbye CP na.

Masaya parin buhay ko ngayun. All in all, the worth of the things that they gotten away is lesser than the salary that I’m getting every 15 days. But its the memory that I cannot get back. Potakinangshit na magnanakaw. I wish them all dead.Sana masagasaan sila ng rumaragasang pison at sumabog sana ang mga utak nila para gawing pataba sa mga puno.

To the robber who killed mark, sana may maghold up din sa kapamilya mo and kill them afterwards. How’s that for a revenge? You know, sometimes I dont believe that I’m a humanitarian being.  I’m a believer of the law of talion.  Of the lex talionis. Of ayin tachat ayin. Eye for an eye.

I let God deliver His punishment.

The Killer Looks

Wala akong tv sa bahay.Wala din namang kwenta ang mga lumalabas sa telebisyon ngayon kaya yung oras na ilalagi ko sana sa panonood ng tv ay inaalay ko nalang sa pagbabasa ng libro o di kaya magbasa ng blogs sa net. Lahat binabasa ko, maliban lang sa palad. Korni ampota.

Wala man akong tv, hindi rin naman ako nahuhuli sa balita. Current events to be specific at hindi mga balita tungkol sa paglalandi ni kris aquino okey? Itong taon na to, may isa akong napapansin sa mga krimen na nangyayari dito sa Pinas.  Bakit pagwapo ng pagwapo ang mga kriminal?

The Alabang boys. At kung makasmile prang casting lang sa colgate model search at walang kaso ng druga diba?ahaha

Mr. Mark Dizon. Know for his killing spree. Nagprepretend na computer technician at pagkatapos makapasok sa bahay niyo, tsaran! Nanakawan ka na nga ng gamit, papatayin kapa.

Jason Ivler. You know him already.

Pic from here.

And the last but not the least:

Ivan Padilla. Yung suspect daw sa carnapping who got killed during the shoot out.

Di ba? Mga artistahin. Kaya ano ang sabi ng mga panget?

“OO nah! Sa inyo na ang lahat! Madapakingshit”!

Bitter daw ang mga pangit.hahahhaa

One hawk down

Kailanman hindi magiging ligtas ang mundo na tinitirhan natin. Lahat ng tao ay masama, yung nga lang ang iba piniling maging mabuti. Kahit sabihin natin na mas marami ang mabubuting tao dito sa mundo, hindi parin masasabi na ligtas ang mundo kung may taong masama, kahit na mag-isa lang ito.

Naging malungkot ako nitong nakaraang semana. Hindi naman sobrang lungkot na mas pipiliin ko nalang magkulong sa isang sulok ng kwarto ko, pero yung lungkot na may dalang katanungan sa isip. Yung lungkot na may takot.

Pinatay ang kaibigan ko sa loob ng kanyang inuupahang bahay. Masama pa dun, wala na siyang buhay. Ninakawan na nga pinatay pa. Pareho kaming trabaho.

Call center agent.

Noong makita siya ng kanyang kuya, wala yung PSP, cellphone, wallet at ang picture ko na nasa frame. Joke lang. Lahat kinuha ng demonyong magnanakaw. Pati buhay.

Napakadelikado na ng mundo. Maraming tao nag-aakala na pagnagtratrabaho ka sa call center milyones ang inuuwi mo. Galling sa sariling hirap namin yung natatangap naming pera. Puyat at pagod. Pagmumura ng mga kano. Tapos sa isang iglap lang, kukunin lang ng mga puta ang pinaghirapan mo.

Worst is, they also have to kill you. Hindi ba kontento?

Sa totoo lang. Malungkot parin ako.

Paalam Mark. Rest in peace.

Naiinis ako sa mga taong matanong dahil ako yung taong matipid kung magsalita. Siguro nga pinanganak ako para makinig, hindi para magsalita. Nakakairita lang ang mga taong panay tanong  ng “bakit?”.

PUWEDE BA? HINDI LAHAT NG BAGAY NASUSUKLIAN NG BAKIT!

Kung umiibig ka, kailanman hindi mo to matatanong ang isang tao kung bakit siya umiibig.

Kailangan nating matutong tanggapin ang mga bagay-bagay minsan na hindi nagtatanong. Minsan din sa pagtatanong tayo napapahamak. Naalaa niyo ba ang linyang, “curiosity kills the cat”?


Ano ang pumatay sa pusa? Tange, hindi curiosity. Hindi naman siguro pwedeng saksakin ng curiosity o di kaya banggain ang pusa ng nagraragasang curiosity.  Namatay ang pusa dahil sa kakulangan sa pag-iisip at pagpursigeng lumandi. Wala lang, feel ko lang mag marunong ngayon.

Kung hindi tayo pareho ng sagot, malamang sa malamang, ibang pusa ang tinutukoy ko.

Dumaan ako sa nursery school malapit sa pinagrerentahan naming bahay. Bibili sana ako ng load pero nung dinatnan ko ang tindahan ni Aling Muning, tanging asong nilalangaw lang ang naabutan ko.

“Wazzup dough?!” ang sabi ko.

Sinuklian niya naman ako ng ngiting aso.

Rinig ko ang tinig ng guro sa labas. Tungkol sa kulay ang subject. Public na nursery school to kaya hindi na ako nagtaka kung ang ratio ng guro sa estudyante ay 1:100. Sa labas naman ay mga nanay at yaya na naghihintay sa kani-kanilang anak.

Nakinig muna ako sandali dahil ayoko pang umuwi. Sa pizarra may idinikit na litrato ng mga kulay ang maestra. Naalala ko ang panahon noong bata pa ako. Hindi ako dumaan sa kindergarten o nursery man lang. Dumiretso ako sa Grade 1 dahil sabi nga ng nanay ko, laking bear brand ako. Hindi basta-basta ang utak ko. Sa murang edad, alam ko na ang alamat ng “Ang talahib at ang rosas”.

Tinuro ng guro ang isang litrato sabay tanong, “children, anong kulay to?”.

Sumigaw ang mga bata na “Grey mam!”.

Nagtanong ulit ang teacher sa mga bata na nagbigay sakin ng stroke with 9.5 magnitude.

“Bakit grey children?”.

Muntikan na akong maihi sa pokpok boxer shorts ko.

Anong feeling niya sa mga bata? Scientist na kailangan ipaliwanag kung bakit ganyan ang kulay ng isang bagay? Eh di sana bumigay din siya ng follow up question ng composition ng precipitation at kung gaano to kabigat in a year.

Isang matinding katahimikan ang naganap. Ilang minuto pa ang lumipas, isa-isang umiyak ang mga bata at nagmamakaawa na palabasin na sila. Hindi kinaya ang tanong na “Bakit?”

Kahit ako, isang araw ako na disturbed sa tanong ng guro.

-end-

Karma Sutra

Lahat ng kalandian may hangganan.

Hindi ako sigurado kung ang iba sa inyo iiba ang pagtingin sa akin, isusuklam ako o di kaya titigil na sa pagbabasa sa aking walang kwentang blog pagkatapos niyong basahin ang post ko na to. Pero I will take this chance.

Araw ng Lunes, umuulan ng pusa’t aso isama mo na rin ang lahat ng animal sa bukid ni tandang Mcdonald.

“San ka? Punta ka dito sa apartment. Tambay tayo.”. Ang text ni Mama Cougar. Hindi siya matanda. Mas matanda lang siya sakin.

“Ayoko. Kakapagod tapos umuulan pa”. Sa totoo wala akong pang-taxi.

“Wala si kuya…hi hi hi”. Ang kanyang malanding reply.

“Nandito na ako sa labas ng pintuan niyo. Hi hi hi”. Ganun ako kabilis.

Maliit lang ang pad nila. De-aircon kaya amoy na amoy sa loob ang pabango ko.

“Thanks for coming!”.

Sa isip ko, baka Jolibee ang napuntahan ko. Pa tenk you tenk u pa.

Dahil after lunch ako pumunta, nakaramdam ako ng antok. Humiga ako sa kama ni rosanna. Maya maya pa nakaramdam ako ng mahigpit na yakap mula sa likuran. Expected ko na to, kaya hindi na ako nagulat. Ibang parte ang nagulat sakin.

Single naman ako. Wala naman siyang sabit. Kaya OK lang sakin kung rarapin niya ako. Bagong ligo pa naman ako.

“ohh…oh..hmmp..ahhh…..uhmmm…arghhhhhh!”.

Wag kayong bastos. Tunog ng ubo ko yan.

Hindi ko na namalayan na hubo’t hubad na pala ako. Nadala ako sa mga bahid ng kanyang kamay. Makasalanan si eba. Sa bawat halik na kay tamis ako ay nawala. Ako’y tao lang. Nagdaramdam at natutukso din.

Sa kalagitnaan ng aking paggawa ng tidal wave…

“Knock..knock..knock”…ang sabi ng door.

Napatigil ako. Akala ko labandera lang o di kaya taga hatid ng tubig. Pero mali ako. Sumakit na ang lahat na dapat masaktan (clue: puson) pero lumuwa mga mata ko ng sinabi niyang:

“Shit si Kuya!”.

Binunot ko ang kutsilyo. Pero walang dugo ang sugat. Hinanap ko ang brief, pantalon at shirt ko. Natataranta. Hindi ko mahanap. Ang gaga, nauna pa palang itapon mga damit ko sa loob ng aparador.

“Potah, san ako tatago?” tanong ko sa kanya habang nanalaki ang mga mata.

Tinignan ko ang cabinet, hindi ako kasya. Ang ilalim ng kama, potah ang baba rin. Ang CR? Hindi pwede, gagamit daw ang kuya niya. Potahngena!!!! Walang pagtataguan!

“Dali sa likod ng drapery !” ang sabi niya.

Hindi pa siya natatapos, nandun na ako. Mabilis nga ako di ba? May inabot siya sakin.

“Tanga! Panty mo to!” Nabwesit na ako tatanga pa.

Nakabihis siya ng mabilis dahil nakapambahay lang siya. Pumasok ang kuya at biglang nagtanong.

“bat ang tagal mong buksan ang pintuan?”

Hindi na nakasagot si mama cougar.

“May lalaki ka no? Bat iba ang amoy ng room? AT bakit may foam ang sahig eh pwde ka rin namang matulog sa kama?”.

Nagvivibrate ang betlogs ko sa takot. Naka cross finger ang oten ko. Kung pano, secret.

Binuksan ng kuya ang aparador. Yehey! Tanga siya. Wala ako dun. Binuksan ang CR. Yehey, tanga parin. Wala kaya ako dun. Hi hi hi.

Binuksan ang lata ng MY biscuits. Wala pa rin ako. Lahat na ng pwedeng paglagyan binuksan. At ang tanging naiwan nalang ay ang makapal na kurtina. Hu hu hu. Andun ako. Ano ang gagawin ko? Pano kung lalapit ang kuya tapos tatadyakan ako. Ano sasabihin ko? Meow meow?

“Lord. Kung galit ka sakin sana naman hindi kagaya nito ang parusa. Hu hu hu” Umiyak na ang oten ko.

Bubuksan na sana ng kuya niya ang kurtina nang biglan pinigilan siya ni Mama cougar.

“Maligo ka na. Oo, may lalaki ako”.

“Eh bat mo tinago? Maliligo na ako, palabasin mo na yan”.

Lumabas ako. Feeling ko lumiit ako ng 70%. Hindi ko rin naman tinapos ang ginawa namin habang naliligo ang kuya niya. Kapalmuks much? Buti nalang hindi ako binaril habang nasa likod ng kurtina. Mabait naman ang kuya. Kinausap ako kung taga saan ako habang masama na ang tingin ko kay mama cougar. Gusto kong plantsahin siya sa mukha habang pinaplantsa ang barong ng kuya niya dahil may  trial daw.

Oo, lawyer ang kuya.

Sandali lang naman ang kuya niya, Dali dali akong lumabas ng bahay pagkatapos marinig ang saksakyan ng kuya niya papalayo sa  pad. Pinapangako ko na yun ang huling panahon na makikita pa ako ni mama cougar.

At hindi ko rin alam kung tatayo pa ba uli ang best friend ko.

The Queen Is Coming

Isang text ang natanggap ko galing sa sister ko. Pupunta daw si nanay dito sa Cebu para bisitahin ang pinakagwapong anak niya at para tiyakin na hindi pa nawawala ang virginity ko sa kung sino-sino lang.  At katulad ng isang graded recitation, palaging kinatatakutan at pinaghahandaan ko ang mga kagaya nito.

Ayaw ni nanay ang maruming kuwarto. Nagtratransform siya sa kung ano-anong halimaw pag nakakakita siya ng mga maruruming mga damit na ilang taon nang hindi nilalabhan. Siguro kung nagkataon na buhay pa si Hitler at si nanay ang kalaban niya, sigurado babangasan ni nanay ang mukha niya na hindi pinapawisan. Read more…

Finding Mr. Story Teller

Habang nasa kubeta ako at nag cliclient visit, natanong ko ang sarili ko kung kelan ba talaga ako nagsimulang magsulat. Bumalik ako noong elementarya. Naaalala ko, grade 6 ako naging opisyal na writer “daw”. Yun yung kauna-unahang pagkakataon na nakita ko ang pangalan at ang isinulat ko sa isang school magazine. Sadly to say, yung copy na na tinago ko sa matagal na panahon ay nawala dahil sa Bagyong Frank. Read more…

Mistaken Identity

Ilang beses na akong napagkamalang sales o promo boy sa mga department stores at boutique. OK lang naman sana sakin yung pagkamalan, wag lang yung halos tuwing pumunta ako ng malls at tatayo sa gilid ng mga hangers eh tatanungin ako kung may size small o medium ba ang shirt na pinili nila. Potah, mukha ba akong SM department store huh!? Bangasan ko mukha nila eh, kung umasta parang sinong mayaman.

Read more…

Post Navigation