The Great Maldito

Thou shall not bitch

Archive for the category “badtrip”

Chicken Noodles and those other shits

Wala na sana akong plano pang bumalik pa sa pagblog.  Tuluyan nang nawala yung hilig ko. Yung feeling na gigising ka isang umaga at malalaman mo na nawawala yung isang nipple mo. Ganun yung nararamdaman ko, yung parang may kulang pero hindi naman kailangan.

Ilang buwan lang ako nawala pero pakiramdam ko nalayo ako sa mundo ng internet ng ilang taon. Ang dami nang nangyari. Break na pala si Piolo at si KC, si Charice na  dating singing sensation, naging noodles at ngayon ko lang nalaman na nanganganib na din yung kalayaan natin bilang netizens.

Ironic din kasi. Kung kelan na marami nang bawal, dun ko pa naisipang magsulat. I guess, masarap talaga ang bawal.

So ano na balita sakin? Maliban sa pagkarir ko bilang supervisor sa pagawaan ng napkin (tester ako if you dont mind), pagdesign ng gamot sa mga sinisipong manok, at bilang isang tagapagbigay ng kasiyahan sa mga nalulungkot nating kapatid……..ikinalulungkot ko pero wala na talaga akong kagagohan na maaring ikwento sa inyo.

Sa tooo lang, gusto kong mag sulat tungkol sa life changing moments sa patapon kong buhay simula noong nakita ko sa telebisyon si Charice. Kung pano niya pinukaw ang matagal ko nang binaon na galit sa chicken noodles. Pero natatakot ako at baka isang araw, magigising nalang ako sa piling ng mga preso.

Naghahanap parin ako ng mga rason para manumbalik yung dati kong hilig sa pagsusulat.  Siguro, okay na maging una sa listahan si Tito Sotto.

Pero, mas mauuna parin si Charice.

SUSU i mean……… XOXO 🙂

Pakitigil lang please

Hindi ko alam kung sino talaga ang nagpauso ng public display of affection. Kung bakit kailangan ipamukha sa mga tao na sila na ang may lovelife at kung makalampungan sa loob ng jeep ay parang ito na ang huling sakay patungo sa walang hanggan.

Kailangan balatan, igapos sa ilalim ng puno ng kamote at ipakain sa langgam ang nagpasimuno nito. Makakaya kong patawarin ang salarin kung sana nakakatulong ang PDA sa pag-sagip sa mga taong nawawalan ng landas o maingat ang annual gross income ng lahat ng manggagawa. Pero hindi. Dapat ko rin bang sisihin ang pangulo?

Ang sagwa. Yan ang nasa isip ko habang tinitignan ang dalawang malalandi na nasa harapan ko sa loob ng jeep. Kung maka-akbay ang lalaki mahihiya ang hangin na dumaan. Compress na compress. Mahihirapan kang maghanap ng butas. At si babae, nag-iinarte. Kunwari tulog at nasa dibdib ni lalaki ang ulo. May tulog bang panay ang ngiti at galaw ng mga kamay? Sarap sipain ang panga para matauhan. Kulang nalang talaga gawin motel ang jeep.

Okay lang sana kung cute tignan. Eh potah, sa mukha ng dalawa kahit na mag bembangan pa sila sa harapan ko hindi ka titigasan. Mapipilitan kang humingi ng pasensya sa mga kasalanang nagawa mo at maglaslas gamit ang hair clip. Byaheng impyerno ata ang nasakyan ko.

Kelan pa nag extend ang Sogo motel sa mga jeepneys?

Dugyot. Yan na siguro ang pinaka dabest na salita na kaya kong ikumpara sa kanila. Dugyot times to the nth power.

Lahat ng bagay may binabagayan. Umayos ayun sa lugar, oras, panahon at kung ano ang dapat. Pero minsan, iba sa atin kapal ng mukha lang talaga ang puhonan.

Hindi naman ako bitter. Hindi rin ako yung tipong maghihimasan sa harap ng maraming tao.  Naniniwala kasi ako na ang mga ganyang bagay ay dapat gawin sa loob ng kwarto.

Im totally back. Kamusta kayo?

In the name of the dumbells, the bench press and the holy threadmill

Kailangan ko magpapyesta. Dalawang linggo kasi akong nag-gym na walang absent. Para sa taong madaling magsawa at tamarin, isang milestone na to sa buhay na pwdeng ilagay sa Family Achievements. Dapat ilagay sa ilalim ng Family Tree.

 

Nakakatuwa na nakakabadtrip kung mag-gym paminsan minsan. Ako kasi yung tao na mas gugustuhin ang mag-isa lang sa gym. Ayoko ng maraming tao dahil hindi ko nagagawa ang mag-dumbells habang nagbabackflip ng 360 degrees o di kaya magsplit habang nagtre-threadmill. Parang may sanib lang.

 

Isa sa pinaka ayaw ko sa gym ay yung pumupunta lang para umupo at magmasid. Ginawang live television ang gym. Alam niyo naman, mahiyain akong tao at hindi ko nga nagagawa ang dapat gawin pag maraming tao, pano pa kaya yung tinititigan ka habang nagbubuhat. Kanina, ang sarap lang basagin ang mukha ng isang lalaki gamit ang 10 kilos na dumbbell na umupo sa likuran at pinanood ako habang feel na feel ko ang bawat pawis na tumutulo sa noo ko, pababa sa leeg, dumaan sa dibdib ang nag u-turn sa mga nipples ko.

 

Nakakagago lang. Ang sama kasi ng tingin. Parang hinuhubaran ka ng medyas. Ewan lang kasi nasa baba siya nakatingin. So nag assume ako naa inggit siya sa Hello Kitty socks ko.

 

Meron din namang mga tao na hindi kontento sa panonood lang. Yan ang mga taong pakialamero sa ginagawa at hindi matatahimik hanggat hindi napapawi ang kati sa kani-kanilang bunganga.

 

Gumagawa ako ng inclined press. Ang sarap-sarap magbilang. 1….2…..3…nang biglang sinabihan ako ng isang lalaki na:

 

“Lower!!”

 

Eh syempre hindi ako sanay na sinasabihan kung ano ang dapat gawin. Perfect kasi ako. Kaya binaba ko ang barbell, itinapon ko yung basang bimpo at sinagiwan siya:

 

“ Tangena pare! Ano ba ang problema mo! Potah, nanahimik ako dito! Wag na wag mo akong tuturuan ng anong dapat gawin kundi babasagin ko yang abs mo into 68 pieces! grrr”.

 

Sinabi ko talaga yan with strong emotion, like parang dudugo na ang anit ko sa galit.

 

Actually not. Hi hi hi. Hindi yan nangyari. Ang tanga-tanga ko rin naman, nilower ko naman ang pag-press kaysa umangal ako. Ang laki kaya niya. Para siyang 8 pieces ng poste ng Meralco. Muntikan na akong mamatay dahil pag-lower ko parang may nag snap na buto. Feeling ko ata spinal cord ko na yun. Potah siya. Buti nga may lahi akong salamander. Nag heal din naman ako. Char.

 

Meron din naming mga tanga paminsan-minsan. Umuupo ako sa lounge at nagbabasa ng body builder’s mag. Tinitignan ko yung mga dietary supplements at ang components nito. Wala lang, may pagka addict lang kasi ako pag minsan at gustong pag-aralan ang composition ng amino acids. Malay mo, to pa pala ang solution para makahanap ng isang tunay at wagas na pag-ibig. Basta, connect the dots niyo nalang.

 

May lumapit na mama.

 

“Umiinom ka niyan?” Sabay turo gamit ang kanyang nguso sa mga pills na nasa picture.

 

“Hindi. Bakit?”


“Wala lang. Baka kasi nakakamatay ng sperm eh”

 

Sa isip ko, mukha ba akong baog? Gago yun.

 

 

 

 

Chosilog Mornings

Hanggang ngayon, naririnig ko parin sa isang sulok ng utak ko ang katagang iniwan niya.

“I know you are a decent man, but I can’t find any dreams in you”.

Muntik ko nang isuka ang kinakain kong Chorizo, pero hindi ko ginawa kasi sayang ang effort sa pag-nguya ko nito. Mas matigas pa kasi kaysa sa tinidor.

Hindi ako umimik. Nagkunwari nalang ako na hindi ko naintidihan ang sinabi niya dahil englis.

“Look at me GM. What do you really want in your life?”


“I don’t know. Kailangan ba nating pag-usapan yan ngayong umaga? Sa harap ng almusal?”.


Nagsimula siyang maglitanya. Sa mga naabot niya sa buhay. Sakripisyo, achievements, awards, yaman at ari-arian. Tahimik pa rin ako. Unti-unti hinihimay ang bawat salitang binabato sakin.


“Kung ang pinapaabot mo na punto sa mga sinasabi mo ay gayahin ko ang buhay mo, pasensya pero wala akong balak na mangaya sa buhay ng iba”.

Tila namatay ang lahat ng ingay sa paligid at binalot kami sa isang matinding katahimikan. Binalik ang atensyon sa Chorizo. Binuhos ang lahat ng galit sa isang usapang hindi alam kung saan pupunta.

Marahil wala nga akong plano sa buhay. Isinuko ko na lahat ng pangarap ko sa buhay para lang makapag-aral ang mga kapatid at maiahon kami sa kahirapan. Wala nga akong mga bagay na katulad ng sa kanya. Pero, kontento na ako sa layo ng inabot ko sa ngayon.

“Alam mo, hindi pantay-pantay ang level ng kaligayahan at contentment ng isang tao.Marahil nga wala akong bagong kotse at condo, masaya naman ako sa kung ano ang meron ako.”

Ngumiti ako. Tinanong siya.

“Ikaw masaya ka ba?”


At binalot ulit kami ng katahimikan.

 

It isn’t what you have, or who you are, or where you are, or what you are doing that makes you happy or unhappy. It is what you think about.

– Dale Carnepie

How I met Brian

May mga taong kahit na wala namang gaanong ginagawang masama sa atin ay pinag-iinitan natin ng ulo. Kahit simpleng anino lang ang makita mo, tipong sasaksakin mo siya ng cotton buds hanggang dumanak ang tutuli sa tinubuang lupa.

Covering the 6 inch pout. Para lang platypus na nag head gear. Joke~!

Kagaya ni bryan. Classmate ko noong highschool. Pangalan palang, napapaluha na ako ng mainit na tear drops. Ganyan ka grabe. Ganyan ang pakiramdam ko noong una ko siyang nakita. Umiitim yung budhi ko pag nasa background siya.

Maliban sa pouty lips niya na about 6 inches, yung hindi ko gusto sa kanya ay yung nagmamarunong sa lahat ng subjects. Kakompetensiya ko siya sa top 5 sa classroom. Eh di ba, ang hirap na nga makapasok sa top 5 tapos eepal pa siya? Maglaslas nalang kaya siya? Wala siyang karapatan magkaroon ng edukasyon. Joke.

Saan talaga nagsimula ang hidwaan naming dalawa?

Minsan, nagbait-baitan ako. Exam namin. Eh di ba matalino ako?  Echus. Umupo sakin si Duffy Duck (oo, tawag ko sa kanya). Syempre, matalino ako. Kailangan ulitin ng dalawang beses. Sa madaling salita, umupo siya malapit sakin para mangopya. Minsan, nagtatanga-tangahan din ang mga matatalino para maranasan kung ano ang feeling ng mga bobo.

Pinakopya ko. Ang pait pala ng lasa pag bobo ka.

Noong nag exam kami ulit, may isang equation na nakalimutan ko sa algebra. Ang potah! Ayaw mag share ng sagot. Tinakpan talaga ang papel gamit ang kanyang nguso.  What the pack di ba? Nguso palang niya pampabakod na.  This is not fair.  Inabuso ang overall well being ko. Kaya nagtanim ako ng galit. Nguso niya ang nilagay ko sa pag plot ng graph.

Potah siya ng apat na beses. Attitude?! Artista ka kuya? gago.

Simula noong araw na yun, uminit  ang kompetensiya sa apat na sulok ng classroom namin. Hindi ko siya mapapatawad sa ginawa niya kasi sinira niya ang tiwala ko. (san banda?lols). Ayoko lang na niloloko ako. Kasi kung para lang sa kanya, kaya kong buksan ang impyerno.

Walang araw na hindi ko siya inaaway.  Siguro kung may diary man yun, alam ko ako ang unang tao sa listahan niya na nagpahirap ng high school life niya. Actually may attitude talaga ang gago na yun. Kaya kung magalit man si Papa Jesas sa ginagawa ko, eh di dapat niya din pagalitan si Duffy duck? Minsan naaawa naman ako ng kunti, mga 10%, pero nawawala talaga ang awa ko kapag siya na ang sumasagot.

Kasi ba naman, confidence ang potah kahit na mali ang sagot. Tanungin ba naman ano ang primary product ng northern region, sagot ba naman marijuana.  Pasok ko kaya siya sa bote gawing fetus ng bumalik ang utak niya dito sa planetang earth? Kahit kailan hindi ako hihingi ng tawad ng pangbwebwesit ko sa buhay niya.  Nag eenjoy kasi ako. Wahahahaha. (Tawa ni romy diaz).

Nitong nakaraang araw, nakita niya ako sa facebook. Ininvite pero hanggang ngayon hindi ko inaaprove.  Kever. Papresyo much? Na shock lang ako na sumasakay na pala siya sa barko. And so I say, hindi ba delikado ang ship nila eh hindi nga marunong mag graph ng nguso niyan sa algebra? Joke lang. I’m happy for him. Yaya kutsilyo nga!

Kung magkita man kami sa reunion, sisiguraduhin kong naka move on na ako at wala na totally ang galit ko.

Patalbugan ng gas mask. Ako with my ever sweet eyes. Pag-aalsa ng sariling sofa ang tawag dito.

 

Ok fine. Dahil xmas na, papatawarin ko na siya.

.

.

.

.

.

.

.

.

YAYA!!Ang potangenang kutsilyo san na baaaaaaa!!

 

 

 

Moral of the story: Keep bitching losers. Malay niyo, magiging seaman sila sa huli. Ikaw pa ang rason bakit nagtagumpay sila sa buhay.

 

 

Ganador

Buong linggo na akong walang gana. Parang naubos na ata enerhiya ko sa kaka-partey noong nagpyesta ang mga patay at bumalik na sa null ang bibo level ko. Yung pakiramdam ko may gusto akong hanapin pero hindi ko alam kung ano, sino o pano.

Tinignan ko brief ko kanina at baka may bahid na ng dugo ito. Nagbabaka sakaling pinagtripan na naman ako ng Diyos at binigyan ako ng regla. Normal naman. Mabuti na yung skidmark ang makita keysa sa bahid ng regla. Matrutrauma ako ng major major way.

Kaninang umaga nadatnan ko ulit si caroline na naglalaba. Pero ngunit datapwat however, imbes na ilabas ko ulit ang mga malilinis na pinggan, kutsara, tinidor, kaserola at electric fan para hugasan, dumiretso ako sa kuwarto. Nagkulong ako, humiga sa kama, hinagkan ang unan at lumuha ng isang beses. Joke lang. Nagsalsal talaga ako sa totoo lang. Joke ulit.

Ano nga ba ang nangyayari sakin?

Pumunta ako ng pantry para kumain sana. Pagpasok ko, tinignan ko lang ang mga malalamig na ulam. Masarap naman siguro. Pero wala din akong ganang kumain. Tinignan ko nalang ang adobo, nginitian, tumalikod at lumabas. Ganyan ako, imbes na tao ang ngingitian, ulam ang nginingitian. Atleast, hindi sila magsisigawan na manyak! Manyak! Pag nagsmile ako.

Nakakabadtrip din ang mga bagong tindera.

Ako: Miss, one rice please.

Tindera: Isang rice sir?

Ako: Hindi. Isang butil lang ng kanin.

Potah lang.

Nextweek, training ako buong linggo. Bagsak kasi ang metrics ko. Nagtatanong nga yung supervisor ko kung ano ang problema sakin. First time ko kasi bumagsak sa mahigit isang taon simula ng mapunta ako sa bagong account. Hindi naman pwedeng sabihin na nawawalan na ako ng ganang magtrabaho, at baka sampalin ako ng stapler. Pero yun nga ang rason kung bakit hindi na ako top performer. Chos!

Nag apat na taon na tong domain ko. Hindi ako nagpost tungkol dito kasi naman wala namang taong bibigyan ng importansya ang isusulat ko. Eh ano ngayon kung blogsarry?  Buti pa nga ang spams, nagcoccoment. Kasabay ng blogsarry ang pag-eexpire ng domain ko. Wala na akong pambayad para dito kasi kahit kaluluwa ko’y nakasanla na sama mo na rin ang 1/4 part ng nipples ko.

Kaya kung bigla nalang natigil ako sa pagsusulat, wala ng updates at bumalik na ang link sa wordpress.com,  isipin niyo nalang,

Wala siyang gana.

Ang Scarf

Last Sunday, I decided to join two of my friends from Manila in a Halloween party. I did not go home in Iloilo since I was so poor na because of the previous laktwasa in Manila. So conio right? I was so fcking drunk I swear! I wanna wear my puke as a costume that time. Luckily I did not pass out.Yeah, coz heaven knows where my liver is.

I saw a half-naked fat guy wearing just a leather pants and a leather cap.  He looks like in a porn movie, or i must say horror porn movie . Yung sa porn na parang naka bondage sila?  He was all arround the bar as if he was a god, minus the leather thingy. So mahangin amputcha.

My friends dared me to do something crazy that night. The prize? All out beer and free sleep sa hotel. Ok sige, lahat ng libre papatusin ko. You know drunk people will do anything, and regret it the next morning.

Lumakad ako papalapit sa half-naked fat guy.

“hi! I like your costume!” sabi ko.

“thanks!” ang reply niya.

“I like your scarf too!” dagdag ko pa.

Kinapa niya ang leeg niya. Tinignan ako ng may tanong sa mukha.

“Wala naman akong scarf ah”.

“Opps..sorry, akala ko scarf. Fats pala”.

Potah,promise, hindi na ko nagpaorder ng beer. Nagmakaawa nalang akong umuwi agad. Yeah right…im scared. ha ha ha

But that was fun though! yeaaahh….!!best Halloween party ever!

PS: No offense meant sa iba ha. Katuwaan lang ng barkada. And besides, he is so mahangin at mayabang. Buti nalang hindi ako sinuntok. Ang LAKI ko pa naman. ahahahhaa

One hawk down

Kailanman hindi magiging ligtas ang mundo na tinitirhan natin. Lahat ng tao ay masama, yung nga lang ang iba piniling maging mabuti. Kahit sabihin natin na mas marami ang mabubuting tao dito sa mundo, hindi parin masasabi na ligtas ang mundo kung may taong masama, kahit na mag-isa lang ito.

Naging malungkot ako nitong nakaraang semana. Hindi naman sobrang lungkot na mas pipiliin ko nalang magkulong sa isang sulok ng kwarto ko, pero yung lungkot na may dalang katanungan sa isip. Yung lungkot na may takot.

Pinatay ang kaibigan ko sa loob ng kanyang inuupahang bahay. Masama pa dun, wala na siyang buhay. Ninakawan na nga pinatay pa. Pareho kaming trabaho.

Call center agent.

Noong makita siya ng kanyang kuya, wala yung PSP, cellphone, wallet at ang picture ko na nasa frame. Joke lang. Lahat kinuha ng demonyong magnanakaw. Pati buhay.

Napakadelikado na ng mundo. Maraming tao nag-aakala na pagnagtratrabaho ka sa call center milyones ang inuuwi mo. Galling sa sariling hirap namin yung natatangap naming pera. Puyat at pagod. Pagmumura ng mga kano. Tapos sa isang iglap lang, kukunin lang ng mga puta ang pinaghirapan mo.

Worst is, they also have to kill you. Hindi ba kontento?

Sa totoo lang. Malungkot parin ako.

Paalam Mark. Rest in peace.

Karma Sutra

Lahat ng kalandian may hangganan.

Hindi ako sigurado kung ang iba sa inyo iiba ang pagtingin sa akin, isusuklam ako o di kaya titigil na sa pagbabasa sa aking walang kwentang blog pagkatapos niyong basahin ang post ko na to. Pero I will take this chance.

Araw ng Lunes, umuulan ng pusa’t aso isama mo na rin ang lahat ng animal sa bukid ni tandang Mcdonald.

“San ka? Punta ka dito sa apartment. Tambay tayo.”. Ang text ni Mama Cougar. Hindi siya matanda. Mas matanda lang siya sakin.

“Ayoko. Kakapagod tapos umuulan pa”. Sa totoo wala akong pang-taxi.

“Wala si kuya…hi hi hi”. Ang kanyang malanding reply.

“Nandito na ako sa labas ng pintuan niyo. Hi hi hi”. Ganun ako kabilis.

Maliit lang ang pad nila. De-aircon kaya amoy na amoy sa loob ang pabango ko.

“Thanks for coming!”.

Sa isip ko, baka Jolibee ang napuntahan ko. Pa tenk you tenk u pa.

Dahil after lunch ako pumunta, nakaramdam ako ng antok. Humiga ako sa kama ni rosanna. Maya maya pa nakaramdam ako ng mahigpit na yakap mula sa likuran. Expected ko na to, kaya hindi na ako nagulat. Ibang parte ang nagulat sakin.

Single naman ako. Wala naman siyang sabit. Kaya OK lang sakin kung rarapin niya ako. Bagong ligo pa naman ako.

“ohh…oh..hmmp..ahhh…..uhmmm…arghhhhhh!”.

Wag kayong bastos. Tunog ng ubo ko yan.

Hindi ko na namalayan na hubo’t hubad na pala ako. Nadala ako sa mga bahid ng kanyang kamay. Makasalanan si eba. Sa bawat halik na kay tamis ako ay nawala. Ako’y tao lang. Nagdaramdam at natutukso din.

Sa kalagitnaan ng aking paggawa ng tidal wave…

“Knock..knock..knock”…ang sabi ng door.

Napatigil ako. Akala ko labandera lang o di kaya taga hatid ng tubig. Pero mali ako. Sumakit na ang lahat na dapat masaktan (clue: puson) pero lumuwa mga mata ko ng sinabi niyang:

“Shit si Kuya!”.

Binunot ko ang kutsilyo. Pero walang dugo ang sugat. Hinanap ko ang brief, pantalon at shirt ko. Natataranta. Hindi ko mahanap. Ang gaga, nauna pa palang itapon mga damit ko sa loob ng aparador.

“Potah, san ako tatago?” tanong ko sa kanya habang nanalaki ang mga mata.

Tinignan ko ang cabinet, hindi ako kasya. Ang ilalim ng kama, potah ang baba rin. Ang CR? Hindi pwede, gagamit daw ang kuya niya. Potahngena!!!! Walang pagtataguan!

“Dali sa likod ng drapery !” ang sabi niya.

Hindi pa siya natatapos, nandun na ako. Mabilis nga ako di ba? May inabot siya sakin.

“Tanga! Panty mo to!” Nabwesit na ako tatanga pa.

Nakabihis siya ng mabilis dahil nakapambahay lang siya. Pumasok ang kuya at biglang nagtanong.

“bat ang tagal mong buksan ang pintuan?”

Hindi na nakasagot si mama cougar.

“May lalaki ka no? Bat iba ang amoy ng room? AT bakit may foam ang sahig eh pwde ka rin namang matulog sa kama?”.

Nagvivibrate ang betlogs ko sa takot. Naka cross finger ang oten ko. Kung pano, secret.

Binuksan ng kuya ang aparador. Yehey! Tanga siya. Wala ako dun. Binuksan ang CR. Yehey, tanga parin. Wala kaya ako dun. Hi hi hi.

Binuksan ang lata ng MY biscuits. Wala pa rin ako. Lahat na ng pwedeng paglagyan binuksan. At ang tanging naiwan nalang ay ang makapal na kurtina. Hu hu hu. Andun ako. Ano ang gagawin ko? Pano kung lalapit ang kuya tapos tatadyakan ako. Ano sasabihin ko? Meow meow?

“Lord. Kung galit ka sakin sana naman hindi kagaya nito ang parusa. Hu hu hu” Umiyak na ang oten ko.

Bubuksan na sana ng kuya niya ang kurtina nang biglan pinigilan siya ni Mama cougar.

“Maligo ka na. Oo, may lalaki ako”.

“Eh bat mo tinago? Maliligo na ako, palabasin mo na yan”.

Lumabas ako. Feeling ko lumiit ako ng 70%. Hindi ko rin naman tinapos ang ginawa namin habang naliligo ang kuya niya. Kapalmuks much? Buti nalang hindi ako binaril habang nasa likod ng kurtina. Mabait naman ang kuya. Kinausap ako kung taga saan ako habang masama na ang tingin ko kay mama cougar. Gusto kong plantsahin siya sa mukha habang pinaplantsa ang barong ng kuya niya dahil may  trial daw.

Oo, lawyer ang kuya.

Sandali lang naman ang kuya niya, Dali dali akong lumabas ng bahay pagkatapos marinig ang saksakyan ng kuya niya papalayo sa  pad. Pinapangako ko na yun ang huling panahon na makikita pa ako ni mama cougar.

At hindi ko rin alam kung tatayo pa ba uli ang best friend ko.

Mistaken Identity

Ilang beses na akong napagkamalang sales o promo boy sa mga department stores at boutique. OK lang naman sana sakin yung pagkamalan, wag lang yung halos tuwing pumunta ako ng malls at tatayo sa gilid ng mga hangers eh tatanungin ako kung may size small o medium ba ang shirt na pinili nila. Potah, mukha ba akong SM department store huh!? Bangasan ko mukha nila eh, kung umasta parang sinong mayaman.

Read more…

8 Million Fcking Votes!

Isa tayong mga pinoy sa pinakamasaya na tao sa mundo. Again, pinatunayan na naman natin na tama lang ang pagbigay satin ng titulo na yan. Ang resulta ng naganap na elesyon ay pagpapatunay lang talaga na karamihan sa atin ay isang malaking joke. Pinas is a big joke and the people living here. What a joke.

Sa mahigit na 8 milyon na tao na bumuto sa kay Erap, its already enough to prove that we are living in a country of many bobos. Sinong matinong tao na iboboto ulit ang taong minsan na nagnakaw? 8 milyon! I don’t know if marami lang talaga sa atin ang maawain or trying to live a life of Jesus, na papatawarin ang lahat na gumawa ng kasalanan. But we are no Christ for pete’s sake! Ang dali dali nating makalimot. Kunting ngiti lang limot agad. We are a country with lots of schools, but then again learning to most of us is really hard.

I maybe wrong and harsh to what I will say, but I think that a great percentage of voters came from low income families, slums, low education or none at all, or helpless people who are still clinging for the myth that there is someone who will raise them up sa putikan. Walang ibang makakaahon sa atin sa kahirapan kundi ang mismong sarili natin. Wag natin iasa ang pag-unlad ng ating buhay sa kung sinong presidente!

Kung ako lang siguro yung magdedesisyon, there should be qualifications to vote. Dapat naka graduate ng school atleast high school man so that they have a knowledge kahit basic man lang in laws, government and how the country runs, should be a tax paying citizen dahil yung walang mga trabaho, hindi sila ang ninakawan ng tax. TAYONG mga hard working citizens. Look, if all those people elected a corrupt official, and all of them doesn’t have a decent work and doesn’t pay taxes, sino ang magsusuffer? Kasi iba sa atin hindi marunong mag-isip o hindi lang talaga nag-iisip.

Given the facts:

Estimated population here in the Philippines- 90 Million

In 2003, one in every 10 Filipinos 10 to 64 years old cant read and write; Total of numbers aged 10-64 who were included in the census that time is: 58 Fcking million.

Equation: 1:10=N:58,000,000

Answer: 5,800,00 illiterates

And that was last 2003 since wala pang bagong updates sa www.census.gov. But expect that the numbers of illiterates already increased by now. No wonder, erap is2nd in the race. More than 8 Million fcking voters as of May 12, 2010.

Have you imagined if Noynoy did not run as a president?

WTF Philippines. What a joke.

Morning Gargle

Umaga pa lang rinig ko na ang videokehan galore ng kapitbahay namin. Ninais ko mang matulog ng mahimbing, tanging pagtakip nalang ng unan sa ulo ko ang nagawa ko.  Okey lang naman sana yung kumanta ka habang pasikat na ang haring araw kung maganda naman boses mo. Pero kung boses mo ay parang nasa impyerno at binabalatan gamit ang bread knife, mas mabuti pa sana na magbalat ka nalang ng sibuyas.

Read more…

3D

At dahil sagana ang team namin ng kagagohan at hindi maiwasang kabobohan, meron na naman akong kwento para sa inyo. Read more…

Post Navigation