The Great Maldito

Thou shall not bitch

Archive for the category “emo!”

9nt

Minsan sa buhay kailangan malugmok sa kasalanan. Alam mong mali pero hindi mo kayang talikuran. Dito ka masaya kahit alam mong sa huli ikaw mismo ang masasaktan. Kailangan magpakabaliw, at sa bawat sandali na gigising ka sa katotohanan, iiyak ang lahat ng sakit at tawanan lang ang katangahan.

Nakakapagod pero hindi nakakasawa. Paulit-ulit. Kelan ako titigil?

………….Saka na pag hindi ko na kaya.

Balang araw, maiintindihan rin namin ang lahat.

Cocks

Isa sa katangian na hindi ko nakuha sa yumaong ama ko ay yung pagkahilig sa sugal. At nagpapasalamat ako na hindi ko kinahiligan yan. Mahilig akong sumugal ng tsansa sa buhay, pero kung yung sugal na may halong pera, ibang usapan na yan. Read more…

Masaya

Sa tuwing nakikita ko siya sa Facebook hindi ko maiwasan na bumalik sa unang pagkakataon na nagkita kami. Pareho kaming nasa kolehiyo noon. Nang dahil sa kaibigan ko na nagtratrabaho sa isang news paper company(na feature kasi ako dati) kaya niya nakuha ang number ko.  Basta kalandian at kapotahan talaga, palaging nangunguna ang pangalan ko sa listahan.

Buti nalang talaga at lalaki ako. Dahil kung hindi, matagal na akong laspag o di kaya nabuntis na hindi pa nakatapos ng Grade 1.

Naalala ko. Naging kami. Nangako siya na mamahalin niya ako. Na hindi niya ako iiwan at lulundag siya sa ilog pag hiniwalayan ko siya. Nag-drama ako dati na hihiwalayan ko na siya. Hindi rin pala siya lumundag.

Inalay ko sa kanya buong tiwala at puso ko. Inilatag ko lahat-lahat ng meron sakin. Pati na rin mga alagang tanim ni nanay. Hindi na ako nagtira.

Nakakatakot na masaya ang pumasok sa isang relasyon. Pero dahil sa mga pangako niya, nawala ang takot ko.

Kasama siya sa lahat ng pangarap ko. Hindi pwede na wala siya. Pag nagdradrawing ako ng dream house ko, nasa tabi siya ng bahay. Nasa ilalim ng puno. Kasama mga anak namin. May picnic basket. Pero walang laman. Ang hirap kasi gumuhit ng pagkain.

Dati yun.

Nasa desyerto siya ngayon at uuwi ngayong abril. Sa tuwing nakikita ko siya sa Facebook, naaalala ko yung unang beses na nagkita kami. Napapangiti ako. Pero nauuwi parin sa kirot.

Gusto kong suntukin ang mga camel na nasa pictures niya.

Ikakasal na siya. At hindi ako ang pinili niya para iharap sa altar. Kaya ko namang magpagupit para sabihing kagalang-galang ah?

Naaalala ko yung pangako niya. Sa bawat pangako niya ay katumbas ng kirot sa puso ko. Yung kwento namin ay parang sa pelikula lang. Pinagkaiba lang, yung amin ay walang happy ending. Nag-iiba ang tao sa pagdaan ng panahon. At hindi siya exempted.

Pasok music on cue: daldalhin kita sa aking palasyo…daldahin hangga’t langit ay manibago..ang lahat ng ito’y ipinangako mo….daldalhin lang pala ng hangin…ang tarugo ko.

Joke.

Paano nga ba makapag move on ang isang tao kung buong buhay mo ay iginuhit mo para lang sa kanya?

Mali ba ang mag tiwala? Gusto ko lang naman ay maging masaya.

 

Voce Existe En Mim

Ilang beses mo na bang nasaktan ang mga magulang mo? Malamang hindi mo alam. Kadalasan, hindi naman talaga sila nagsasalita para ipaalam sa atin.

Sometimes being alone is a gift (Take not that alone is not the same as being lonely). It’s a time to hear more of your self and weigh the things around you. It’s a precious moment to know what your heart really want.  Sa totoo lang, mas naeenjoy ko ang oras pag mag-isa lang ako. Hindi naman problema sa personality to since I get well along with other people parin when I’m out in the social.

Marami akong natutunan sa isang buong araw na paglakbay ko papuntang bundok ng Janiauy (Ha-ni-way), Iloilo. Maliban nga sa imahinasyon na kasama ko si Nene sa palayan habang tumatakbo at naghaharutan tapos gagahasain ako ni Nene sa tabing ilog habang ang kalabaw ay naliligo sa sapa, I have found peace and the wisdom to accept things as they are. Kagaya ng pagtanggap ng bundok at kagubatan sakin, walang criteria. Walang bawal pumasok.

Sobrang cliché, pero aminin niyo, may mga bagay parin sa madilim na sulok ng utak niyo na hindi niyo parin matanggap. Kagaya ng pagtanggap na hindi siya para sayo. O di kaya mas maganda siya sayo at ikaw ay isang hamak na ampalaya na binalot sa lumpia wrapper. Na hindi mo parin mapatawad ang taxi driver na umayaw sayo dahil mukha kang gangster at binanggaan ka.

Buong highschool life ko ay nauwi sa pagrerebelde sa nanay at stepfather ko. Ayoko sa bagong tatay. Gusto ko si Manny Villar. Joke. Yung sa utak ko kasi, sapat na yung  isa na nawala. Alam ko kulang na ang pamilya, at kahit sinong lalaki man ang pumuno nito, hindi ito makakapantay o mahihigitan sa kung ano ang naiwan ng yumao kong ama. Sa madaling salita, napaka sakim ko.

Hindi ko man lang naisip na may kaligayahan din ang nanay ko na dapat niyang hanapin.

Kumakain ako sa chowking ng mag-isa nung kinunan ko tong picture. Inatake ng seizure ang lalaki na sa tingin ko ay nasa edad 25 and up. Yung nanay alam niyo kung ano ang ginawa? Tumayo, hinagkan ang anak habang yung luha ay nag-uunahan na lumabas sa mata niya habang ang anak ay tila nag wawaka-waka ni Shakira.

Sa totoo, na antig ako sa eksena na nakita ko. Buong pagkatao ko nalusaw. Ni hindi ako tumulong. Nandun lang ako sa lamesa, tulala, walang masabi at hindi ko namalayan na tumulo na pala luha ko. Nahalo nga ata ang luha ko sa sabaw ng beef wanton. Napaisip ako, matanda na ang nanay pero hindi parin siya napapagod sa pag-aruga ng anak niyang may deperensya. Hindi niya to kinahiya at sinama niya pang kumain sa isang mataong lugar. Ramdam ko ang pagmamahal ng nanay habang akap-akap nito ang anak, naghihintay na tumigil ang atake. Naalala ko ang sarili, yung mga panahon na binalewala ko nanay ko. Kelan ang huling yakap ko sa kanya?

Sakay naman ako ng jeep papuntang bukid kung saan tutuparin ko ang pantasya ko na maghabulan sa rice field kasama si nene, nakita ko naman tong mag-ama.

Hindi na makalakad ang batang babae. Kaya mula pagsakay hanggang bumaba sila, akay parin ng ama ang bata.  Nasabi ko sa sarili ko:

 

“Lord, pinagsisihan ko naman lahat ng ginawa ko sa buhay ko. Wag naman yung halos madurog na ang puso ko sa mga nakikita ko.”

Kita ko ang bigat ng pasanin ni Kuya. Kung napupuna niyo sa litrato, may mga sugat yung ama.  Napaluha ulit ako, hindi man lang hinintay ni Papa Jesas na magkaroon ako ng ulirat bago kunin ang tatay ko. Naiingit ako sa totoo lang, hindi ko na alam yung pakiramdam na meron kang tinatawag na tatay pag-umuuwi ka.

 

Pero sa kabila ng lahat, marami paring bagay na dapat kung pasalamatan. Buo yung katawan ko, wala akong waka-waka moments. Totoo ngang life is unfair, but it doesn’t mean we have to dwell all our lives to its unfairness.

 

On that day, I have learned to accept my mom. May pagkukulang siya, I know. Dahil hindi naman natin mapipili kung sino ang gusto nating maging ina. Wag kang ambisyoso.  Pasalamat nalang tayo na hindi tayo tinapon sa ilog paglabas natin sa sinapupunan nila.

 

Wala tayo sa lugar para magalit sa mga magulang natin. Dahil sa kabila ng maliit na kasalanan nila, wala yun sa haba ng panahon ng pag-aruga at walang sawang pagmamahal nila satin. Sila yung unan taong sumasalo satin tuwing nadadapa tayo, at kahit na hindi na tayo bata, sila parin ang huling pupuntahan pag nasasaktan na tayo.

 

Tanggap ko na ang step-father ko.

 

Basya and Popoy

Mga 15% ng nagbabasa ng blog na to ay galing sa middle east. The rest ay mga disabled kaya maraming hits. Joke.

Mabigat ang loob ko sa lugar na yan.  Hindi dahil sa maraming readers ang nandun, ito’y dahil sa isang estorya ng buhay ko na naging parte sa kung ano ako ngayon.

Nasa kolehiyo pa ako  noon nung nakita ko ang babae na magpapatibok ng aking puso. Sama mo na diyan ang puson, pantog, pulso at kung ano pang pwedeng tumibok sa katawan. Pangalan pa lang niya, nanghihina na ako. Kailangan ko ng balot.

Dahil likas na malandi ako, naging kami. Doon sa overpass malapit sa SM Delgado (Iloilo) niya ako  sinagot sa harap ng mga taong grasa na naghihintay na ambunan ng piso.  Umuualan pa nun, kaya naiihi ako nonng marinig ko ang matamis niyang, “oo”. Gusto kong lumundag sa overpass, pero pinigilan ko ang sarili ko kasi  baka masagasaan ako pagdating sa baba. Dyahe. Mas  gusto kong mamatay sa sarap.

Dumating ang panahon na kailangan kong lumuwas papuntang Cebu. Pinigilan niya ako pero may mga bagay sa mundo na hindi pwdeng solusyonan ng pag-ibig lang. May pangarap ako, at hindi ko yun makikita kung dun lang ako sa barrio namin. Hindi sapat ang salapi na kinikita sa pagtinda lang ng repolyo at pag-aalaga ng baboy, manok at kambing.  Gusto ko siyang isama, pero ayaw niya. Mas pinili ko ang career.

Hindi niya ako maintindihan. Siguro nga hindi siya nakakaintindi ng english. Hindi ko rin siya mapilit. Naging tahimik ang komunikasyon namin hanggang sa mabalitaan ko nalang na paalis na siya papuntang middle east. Pinagpalit ako sa buhangin at camel. Wala kaming closure kaya umaasa parin ako na OK lang ang lahat. Tangena, bobo?

Panandalian ko siyang nakalimutan. Pero merong mga sandali na naalala ko parin siya.  Lalong lalo na sa mga oras na nag-iisa ako. Umuulan at tanging kape lang ang kasama. Naalala ko siya tuwing malamig. Tuwing may nakikita akong wall na blue. Mukha niya ang nakikita ko tuwing kumakain ako ng tocino. Naalala ko siya pag nagbubukas ng aparador.

Hihihihi..kinikilig parin ako sa scene namin sa aparador. hihihihi. feel niyo ba yung kilig ko? Ayoko nang ikwento yun. TMI much kaya it is.

Sumama ang pakiramdam ko kani-kanina lang. Nag-usap kami sa facebook. Na suspend daw ang account niya kaya hindi siya naka log in sa loob ng isang daang century. Sabi ko OK lang, natutunan ko namang limutin siya. Pero sa totoo, sobrang saya ko noong minessage niya ako.

Umabot sa punto napag-usapan namin yung nagdaan. Kasi sa totoo lang, umaasa parin ako na babalikan. Ito ang sabi:

Never mind that Jeffrey na nasa taas. So epal lang. hahahah

“Next year ako uuwi, April ang kasal ko”.

Feeling ko napunit na ang lahat na dapat punitin. Pinilit kong hindi maiyak dahil sa opisina ako.  Ang tanga tanga. Nag-intay pala sa ako wala. Alam niyo ba ang feeling na gusto mong tumakbo, pero wala kang tatakbuhan dahil nasa loob ka ng cubicle mo? Hindi ganyan ang nararamdaman ko. Iba. MASAKIT.

Sinabi ko na oo, aatend ako sa kasal niya. Magpapakatanga ako sa hanggang sa huling sandali. Sinabi ko sa kanya na kakayanin kong makita siya na ikakasal sa iba, pipilitin kong magpakasaya.

At bilang pangwakas sa chat namin…


Never mind that Jefrey again. Panira ng moment.

Sinabi ko parin na mahal ko siya.

Bwesit lang , nagreply naman ng “LUV U 2”.  Ayoko na. 😦

Iiwan ko nalangg kayo ng paborito kong linya:

Basha: Ang totoo, hanggang ngayon umaasa pa rin ako na sabihin mo sa akin na ako pa rin, ako na lang, ako na lang ulit.
Popoy: She loved me at my worst, you had me at my best… and you chose to break my heart…

Tagay anyone? : (

Paraffle

Kasabay ko sa jeep ang isang babae na nasa early 20s. Mahilig ako manghula ng edad ng mga kasabay ko sa jeep lalo na kung traffic bilang pamatay oras. Mas mabuti na yun keysa mag shabu ako sa loob at kasama sila. Minsan, pumapalya pa din naman ako dahil ang iba kailangan pang I-carbon 14 dating para malaman ang edad. He he he.

Ang skinny niya. Yung balat halos kumakapit na sa buto. Nasa tabi niya ang dalawang anak niya habang akay naman ang isa pang sanggol. Napaisip ako, hindi ba to nababalian ng buto habang nakikibembangan sa asawa?  At yung mga tatlong anak, halos magkalapit lang ang edad. Parang ginawa lang sa tatlong sunod-sunod na araw tapos sabay nilabas sa ika-apat na araw. Laking pasasalamat siguro ng ama dahil hindi pa nagkaka keps lock si babae.

Kausap ng babae ang isang ale na nakaupo din sa kanyang harapan. Yung ale naman ay may dalawang anak na babae. Tinignan ko ang paligid ko. Nilingon ang driver at baka naman nagkamali ako ng nasakyan at sinigurado na hindi to school bus. Tawagin nalang nating, “population explosion jeepney” ang nasakyan ko.

“May paraffle ang baranggay” sabi ng batang babae.

Nasa labas ng jeep ang mata ko para hindi halata na nakikinig ako.

“One million daw ang papremyo. Tapos may consolation prizes na appliances. Bumili ako ng tickets”.

Muntikan na akong mapasigaw ng makita kong nagpapadede siya sa kanyang anak sa look ng jeep habang ang isang anak ay nakahawak din sa dede niya para humingi ng gatas. Kung may gatas lang ang man boobs ko, ako na sana nag offer ng fresh milk ko. Wala akong nagawa maliban sa lumuwa ang mga mata ko sa nakita. Wag kayong bastos, sa baby ako nakatingin at hindi sa boobs.

“Yung pambili ng gatas binili ko muna ng raffle tickets. Baka manalo pa” Dagdag pa ng babae.

Kita sa mga mukha nila na naghihirap  ang mga to makahanap ng pangkain. Ako nga kahit may matinong trabaho may pagkakataon parin na wala akong makain, sila pa kaya na umaasa lang sa mga ganyang pakulo. Pero ito siya, tinaya parin ang naiiwang pera sa isang bagay na walang kasiguraduhan.

Wala akong luck pagdating sa mga raffle shit na yan. Kung darating ang panahon na para makapasok ang tao sa langit ay idadaan lahat sa paraffle, walang duda na dun ako sa impyerno mapupunta para dagdagan ang hotness level ng lugar. Yeah, coz im so hot like that. Joke.(wag kayong maniwala puhlease).

Noong nagparaffle ang opisina ng isang sakong bigas at 3 lata ng sardinas, ni minsan hindi ako tinawag sa entablado para tanggapin ang prizes. Namula lang yung mga mata ko kahit consolation prize na ruler wala talaga. Buti pa nga yung mga ka officemates ko na wala sa mga panahon na yun at natawag pa. Sa isip ko, potangena talaga tong opisina. Sana binigyan nalang ako ng warning na wag nang maki epal pa para hindi na umasa. Nakita nalang ako kinaumagahan na lunod sa alak dahil lang sa hindi nakakuha ng isang sakong bigas at 3 lata ng sardinas.

Mahirap kasi sa ibang tao inaasa nalang ang buhay sa paraffle. Pero wala din naman silang magagawa kung wala din naman silang trabaho. Ika nga kumakapit nalang sa patalim or they are just taking chances.

Wala naman talaga tayong magagawa kung ang panahon na ang nangangailangan. Kagaya ng pag-ibig, kahit anong hirap na natin na mahalin ang isang tao na pilit nating pinakikitaan ng kabutihan kahit na sinasaktan na tayo, sugal pa rin ng sugal. Tataya pa rin na baka sakali sa takdang panahon makakajackpot.

Kahit na mukha nang tanga sa kakahintay na mabunot ang pangalan.Kahit na alam nating walang-wala na tayong pinanghahawakan. Kahit na alam nating wala ka nang maibibigay. Pero ng dahil sa tinatawag na paraffle, umaasa parin.

Kahit ako. Hihintay parin sa tamang panahon………para lang sa kanya na bunutin ang pangalan ko.

Kahit second prize nalang.

picture here.

Juliet Bid Him Goodbye

A man who has nothing left in this world still may know bliss, be it
only for a brief moment, in the contemplation of his beloved.

– Viktor E. Frankl

I wore black from top to bottom as I stand before him. Lifeless, muted and cold. I tried to talk to him, but all I can hear is the echo of my own voice. I want to touch him for the last time but all we have is a glass that separates us. I embraced the cold wood that encapsulates him. ‘Tay…..is all that I can speak.

Read more…

Stone hearts and angry names

Just spoke with nanay on the phone and had a little argument. Yung sister ko ang may kailangan, pero alam nila na pag ako ang nagalit, si nanay lang ang makakapacify sakin. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na pinalabas ko lahat ng galit ko sa mundo. On how unfair it is sa side ko. Read more…

I Am Sorry Mom

I’m sorry for hating my step father because he looks like willie revillame. Promise hindi ko na po papatayin ang mga manok niya at itatapon ang mga damit niya sa ilog.

I am sorry for not being there when you cried over the bloody and lifeless body of kat-kat. I was not there to comfort you in your downiest moment.

Read more…

Told you, You Can’t Trust Me

Kung si Kim Chu at Gerald Anderson my linyang malupit kagaya nito:

BOGS: Minahal kita. Mahal na mahal kita.

MAE: Ang sarap pakinggan; mas masarap paniwalaan… Pero hanggang kelan? Bukas makalawa, may bagong pagseselosan. It’s not you, it’s me. I’m so insecure. No love is enough for me— not even yours.

bakit ba sa lahat ng bagay lagi na lang akong pangalawa… sana kahit minsan maranasan ko naman ang maging una…

Read more…

When Pinocchio Lied, He bled as well.


“Ano ba tong kuwarto mo. Walang kaayusan. Mga labahin ba yan? May sabon ka ba dito at ako na ang maglalaba ng mga niyan.”

Tanging ngiti na lang ang naisukli ko habang talak ng talak si nanay sa kuwartong nakita niya. Mali, basurahan pala. Sirang electric fan, hindi nalabhan na mga beddings, at ang sinagture scent ko na pinaghalong perfume at man juices na nagpapatunay na territoryo ko to. Its not everyday I can hear mom talking like that, kahit na puro pangaral ang parating nailalabas niya sa bibig niya, musika parin sakin to. Were hardcore like that. Read more…

Drifter on a transit

We are all souls waiting in line for the transit. Drifters wanting to find another drifter to sit beside us till the train comes in. Someone who could fill the post of someone who left us after they bound for departure….. A filler for all of the incompleteness this tiring wandering had left us. Someone who could make us feel we’re not alone sitting there in the faded bench clutching the bag that holds our heart and the memories that comes with it. Read more…

Meet the Proudest Kuya

Dear Jerry’s Spawns,

Giving up my dream of becoming an engineer is not that easy. It will took up 5 years if I did pursue it. The reason for it is that I need to shift to a course with lesser units for me to graduate as soon as possible, hence I landed to Arts and Sciences department and took up Psychology. I never told mom the real reason behind it, I just told her “hindi ko kaya” eventhough she already knew it it’s a lie since most of my subjects are between 1.25-2.0 marks. Masakit sa loob, but I have no choice since I need to work right away for you and brother to go to college.

Read more…

Post Navigation