The Great Maldito

Thou shall not bitch

Archive for the category “hardship in life”

On training

Nagsimula na pala ako sa bagong kompanya. Mahirap kumpara sa dating trabaho ko pero hindi na ako magrereklamo kasi merong allowance pambili ng damit kaya wala na akong dahilan para maghubad. Isa pa mas nakakaangat pakinggan ang title ko ngayon, dati kasi isa lang akong puta. Ngayon, puta parin pero may M.D na sa huli.

Marami naman kami sa batch namin. Umabot sa walo. Sampu sana, hindi ko alam kung saan na yung iba at bakit hindi sumipot sa training. Mas mabuti na nga yon, kaunti lang ang kompetensya.

Natutuwa naman ako sa mga kasamahan ko. May Mathematician, Engineers, Piloto, Customs at ako, sabi pa ni Ate Marian Rivera, isa akong psychology. At dahil ako ang may pinakamatagal na experience sa pagiging puta, ako yung ginawang lider-lideran nila,  which is ginampanan ko naman ng mabuti. Isang week pa lang, puro kagagohan na ang nalalaman. Nasumbong na nga kami sa heads dahil sa excessive use of email and sleeping.

Inaamin ko na mahirap ang trabaho. Siguro sa umpisa lang, pero hindi ko rin alam. Yung nakakatakot lang kasi kasama sa job description ang no room for errors. Kung meron man daw, dapat zero.  Sino ba ang hindi matatakot kung ang hawak mong clients ay yung mga malalaking companies all over the world?

Hindi naman sa nagrereklamo ako. Sa katunayan, gustong gusto ko yung trabaho ko ngayon.May chance na makapagtravel, malaki ang chance sa promotion, malaki ang pasahod at yung tinatawag na freedom.

Pagpasensyahan niyo na muna kung hindi na ganun kadalas ako magblog.

Advertisements

Plastic Bigote

Nay, pwede po ba akong mag artista?

Hindi kumibo si inay. Mamasa-masa ang mga mata niya habang nakatingin sakin. Tumalikod. Hinarap ang mga tanim niyang bulaklak at kinausap.

Dun nadurog ang puso ko at itinakwil ang pangarap na maging isang Aga Mulach o kahit George Estregan man lang. Okay, John Lloyd Cruz lang naman sana yung nais ko.

Minsan sa buhay natanong na natin sa sarili kung pano kaya kung naging artista tayo?. Yung nakikita tayo sa telebisyon. Iba nga masaya na masagip ng camera sa 24 oras kahit ang nasa backround ay nasusunog na bahay o di kaya nakahandusay na patay.

Kung magkakaroon ako ng manager, gusto kong kunin si annabelle rama. Tiyak walang babatikos sa kakayanan kong umarte. Lahat ng kaaway pinapatay na sa interview pa lang. Pano na kaya kung magface to face?

Kaya siguro hanggang ngayon wala pang kumontra sa pag-arte ni Richard Gutierez. Kung maka facial expression kasi parang na stroke lang. Hindi mo alam kung malungkot ba o masaya. O di kaya nilalabasan na pero malungkot parin.

Marami akong role na kaya kong gampanan. Sa action, gusto ko ako yung kontrabida. Maraming side kick tapos armas. Yung leading lady ko dapat si Melai para maiba. Kakasawa na kasi yung sobrang ganda katulad ni Anne Curtis at Christine Reyes. Kunwari iinit ulo ko tapos ibabaling ko lahat ng galit ko kay Melai.

Sa huli, hindi yung main actor ang mapapatay ko kundi si Melai.

Ayoko ng comedy. Hindi kasi ako marunong magpatawa. Seryoso akong tao, kaya magmumukhang pilit yung acting ko pag nagkataon. Wag kayong maghanap ng proof. Mapapahiya ako.

Kung drama naman, mas magaling ako dun. Bibigyan ko kayo ng isang eksena na nasa isip ko ngayon na gustong gusto ko.

Sakit na siguro yung pinaka epektib na dahilan para paiyakin ang manonood. Kunwari may cancer ako at may taning na ang buhay. At dahil maganda yung eye lashes ko, tawagin nalang nating cancer of the eye lashes ang sakit ko.

Magdadala ng pancit ang asawa ko. Sisigaw habang pumapasok sa kwarto…

“ Bibi (oo, matigas na baby), may dala akong pancit”.

Hindi ako gagalaw. Hindi na humihinga. Itatapon niya ang pancit sa sulok at sisigaw naman ng….

“ Bibi (oo matigas parin), huwaaaag moooooo akooooonggg iwaaannnn!!”

Bigla nalang akong magsasalita…

“Mahal, ayusin mo bigote ko”.

Tapos mawawalan ulit ng buhay.

Gusto kong humiga siya sa natapong pancit at dun iiyak. Wala lang. Parang mas makukuha niya kasi ang simpatya ng tao pag dun siya.

Simpatya sa pancit. Hindi sa kanya.

Marami akong gusto sa buhay. Sa sobrang dami iba kinalimutan ko na. Iilang tao lang ang masasabi nating masaya sa ginagawa nila. Walo sa sampung katao tinitiis nalang kung saan sila ngayon. Maniwala kayo sa statistics ko. Nakuha ko yan sa nagitinda ng taho.

Minsan, may nagtanong sakin kung bakit hindi ko kayang magmahal ng iba. Na mahalin siya.

Alam niyo kung bakit?

Kaya kong mag-inarte. Pero kahit kalian, hindi napepeke ang puso.

Masaya

Sa tuwing nakikita ko siya sa Facebook hindi ko maiwasan na bumalik sa unang pagkakataon na nagkita kami. Pareho kaming nasa kolehiyo noon. Nang dahil sa kaibigan ko na nagtratrabaho sa isang news paper company(na feature kasi ako dati) kaya niya nakuha ang number ko.  Basta kalandian at kapotahan talaga, palaging nangunguna ang pangalan ko sa listahan.

Buti nalang talaga at lalaki ako. Dahil kung hindi, matagal na akong laspag o di kaya nabuntis na hindi pa nakatapos ng Grade 1.

Naalala ko. Naging kami. Nangako siya na mamahalin niya ako. Na hindi niya ako iiwan at lulundag siya sa ilog pag hiniwalayan ko siya. Nag-drama ako dati na hihiwalayan ko na siya. Hindi rin pala siya lumundag.

Inalay ko sa kanya buong tiwala at puso ko. Inilatag ko lahat-lahat ng meron sakin. Pati na rin mga alagang tanim ni nanay. Hindi na ako nagtira.

Nakakatakot na masaya ang pumasok sa isang relasyon. Pero dahil sa mga pangako niya, nawala ang takot ko.

Kasama siya sa lahat ng pangarap ko. Hindi pwede na wala siya. Pag nagdradrawing ako ng dream house ko, nasa tabi siya ng bahay. Nasa ilalim ng puno. Kasama mga anak namin. May picnic basket. Pero walang laman. Ang hirap kasi gumuhit ng pagkain.

Dati yun.

Nasa desyerto siya ngayon at uuwi ngayong abril. Sa tuwing nakikita ko siya sa Facebook, naaalala ko yung unang beses na nagkita kami. Napapangiti ako. Pero nauuwi parin sa kirot.

Gusto kong suntukin ang mga camel na nasa pictures niya.

Ikakasal na siya. At hindi ako ang pinili niya para iharap sa altar. Kaya ko namang magpagupit para sabihing kagalang-galang ah?

Naaalala ko yung pangako niya. Sa bawat pangako niya ay katumbas ng kirot sa puso ko. Yung kwento namin ay parang sa pelikula lang. Pinagkaiba lang, yung amin ay walang happy ending. Nag-iiba ang tao sa pagdaan ng panahon. At hindi siya exempted.

Pasok music on cue: daldalhin kita sa aking palasyo…daldahin hangga’t langit ay manibago..ang lahat ng ito’y ipinangako mo….daldalhin lang pala ng hangin…ang tarugo ko.

Joke.

Paano nga ba makapag move on ang isang tao kung buong buhay mo ay iginuhit mo para lang sa kanya?

Mali ba ang mag tiwala? Gusto ko lang naman ay maging masaya.

 

Voce Existe En Mim

Ilang beses mo na bang nasaktan ang mga magulang mo? Malamang hindi mo alam. Kadalasan, hindi naman talaga sila nagsasalita para ipaalam sa atin.

Sometimes being alone is a gift (Take not that alone is not the same as being lonely). It’s a time to hear more of your self and weigh the things around you. It’s a precious moment to know what your heart really want.  Sa totoo lang, mas naeenjoy ko ang oras pag mag-isa lang ako. Hindi naman problema sa personality to since I get well along with other people parin when I’m out in the social.

Marami akong natutunan sa isang buong araw na paglakbay ko papuntang bundok ng Janiauy (Ha-ni-way), Iloilo. Maliban nga sa imahinasyon na kasama ko si Nene sa palayan habang tumatakbo at naghaharutan tapos gagahasain ako ni Nene sa tabing ilog habang ang kalabaw ay naliligo sa sapa, I have found peace and the wisdom to accept things as they are. Kagaya ng pagtanggap ng bundok at kagubatan sakin, walang criteria. Walang bawal pumasok.

Sobrang cliché, pero aminin niyo, may mga bagay parin sa madilim na sulok ng utak niyo na hindi niyo parin matanggap. Kagaya ng pagtanggap na hindi siya para sayo. O di kaya mas maganda siya sayo at ikaw ay isang hamak na ampalaya na binalot sa lumpia wrapper. Na hindi mo parin mapatawad ang taxi driver na umayaw sayo dahil mukha kang gangster at binanggaan ka.

Buong highschool life ko ay nauwi sa pagrerebelde sa nanay at stepfather ko. Ayoko sa bagong tatay. Gusto ko si Manny Villar. Joke. Yung sa utak ko kasi, sapat na yung  isa na nawala. Alam ko kulang na ang pamilya, at kahit sinong lalaki man ang pumuno nito, hindi ito makakapantay o mahihigitan sa kung ano ang naiwan ng yumao kong ama. Sa madaling salita, napaka sakim ko.

Hindi ko man lang naisip na may kaligayahan din ang nanay ko na dapat niyang hanapin.

Kumakain ako sa chowking ng mag-isa nung kinunan ko tong picture. Inatake ng seizure ang lalaki na sa tingin ko ay nasa edad 25 and up. Yung nanay alam niyo kung ano ang ginawa? Tumayo, hinagkan ang anak habang yung luha ay nag-uunahan na lumabas sa mata niya habang ang anak ay tila nag wawaka-waka ni Shakira.

Sa totoo, na antig ako sa eksena na nakita ko. Buong pagkatao ko nalusaw. Ni hindi ako tumulong. Nandun lang ako sa lamesa, tulala, walang masabi at hindi ko namalayan na tumulo na pala luha ko. Nahalo nga ata ang luha ko sa sabaw ng beef wanton. Napaisip ako, matanda na ang nanay pero hindi parin siya napapagod sa pag-aruga ng anak niyang may deperensya. Hindi niya to kinahiya at sinama niya pang kumain sa isang mataong lugar. Ramdam ko ang pagmamahal ng nanay habang akap-akap nito ang anak, naghihintay na tumigil ang atake. Naalala ko ang sarili, yung mga panahon na binalewala ko nanay ko. Kelan ang huling yakap ko sa kanya?

Sakay naman ako ng jeep papuntang bukid kung saan tutuparin ko ang pantasya ko na maghabulan sa rice field kasama si nene, nakita ko naman tong mag-ama.

Hindi na makalakad ang batang babae. Kaya mula pagsakay hanggang bumaba sila, akay parin ng ama ang bata.  Nasabi ko sa sarili ko:

 

“Lord, pinagsisihan ko naman lahat ng ginawa ko sa buhay ko. Wag naman yung halos madurog na ang puso ko sa mga nakikita ko.”

Kita ko ang bigat ng pasanin ni Kuya. Kung napupuna niyo sa litrato, may mga sugat yung ama.  Napaluha ulit ako, hindi man lang hinintay ni Papa Jesas na magkaroon ako ng ulirat bago kunin ang tatay ko. Naiingit ako sa totoo lang, hindi ko na alam yung pakiramdam na meron kang tinatawag na tatay pag-umuuwi ka.

 

Pero sa kabila ng lahat, marami paring bagay na dapat kung pasalamatan. Buo yung katawan ko, wala akong waka-waka moments. Totoo ngang life is unfair, but it doesn’t mean we have to dwell all our lives to its unfairness.

 

On that day, I have learned to accept my mom. May pagkukulang siya, I know. Dahil hindi naman natin mapipili kung sino ang gusto nating maging ina. Wag kang ambisyoso.  Pasalamat nalang tayo na hindi tayo tinapon sa ilog paglabas natin sa sinapupunan nila.

 

Wala tayo sa lugar para magalit sa mga magulang natin. Dahil sa kabila ng maliit na kasalanan nila, wala yun sa haba ng panahon ng pag-aruga at walang sawang pagmamahal nila satin. Sila yung unan taong sumasalo satin tuwing nadadapa tayo, at kahit na hindi na tayo bata, sila parin ang huling pupuntahan pag nasasaktan na tayo.

 

Tanggap ko na ang step-father ko.

 

Star army and the tragedy

Can you still remember the post that I’ve written weeks ago about my friend mark who got killed by the robbers? I also got a story to tell.

I was waiting for a cab at 5:45 Am along the road of Jones Avenue last saturady. Maliwanang na. Marami na ngang tao at nagjojogging sa lugar. I felt safe. But I was wrong.

May mama na tumabi sakin. Nagtanong kung anong oras. I wanted to run because I have a bad feeling (aside from his shit face) na masamang tao to. I always get in touch with my instinct, yan ang natutunan ko sa Psychology. Fight versus flight. Flight is not an option anymore since may isang mama din who grabbed my shirt at the back.  Im so fcking dead.

If flight is not an option, then fight is the ony choice I have. Looking at them, kaya kong makipag basag ulo sa kanila because I am much bigger than them. They look like addicts (or might be addicts already) na kinapos sa hangin. Skin sticking on their bones,  dead faces that I can knock off in a single punch and bodies that I can easily dismantle.  But…

“Wag ka nang tumakbo o babarilin kita”. Sabi ng gago.

“Weh? Di nga? Try nga kung pumuputok”.

Syempre hindi ko sinabi niyan. Magjojoke pa ba ako sa ganung oras?

Ang sweet naming tatlo. Naka akbay tapos close na close. Ni hindi man lang naligo ang mga potah.  Ang babaho.If the police will ask me to describe the faces of those fucking robbers, the sketch will look like gibberish that the word fugly will sound like underrated.  Potah, pina abort ata sila noong nagpa ulan ang langit ng mukha.

Binigay ko selepono at wallet ko. Sad is they also took the wrist watch that my big bro gave me. As a sign of being thankful for what I have done sa family namin. For me being a bread winner and for him being proud of me. Potah, kahit sira sira na yun, napakalaking halaga nun sakin.

I told my boss of what had happened. Her initial reaction is, “Bakit parang wala kang trauma?”. That’s because I choose to move on and be happy that I am alive.  I Thank God for being there, for keeping me safe. Mabibili ko pa ulit ang cellphobe,.The money? Nah, that will just let him and his family eat for just two days.  And i just hope, gugutomin ulit siya ng tatlong buwan. I’ll spare the family, dahil wala din naman sila kinalaman dun. But if ever that they also tolerate the doings of those bastards, then I wish them all ill blessings.

Mga officemates ko naman iba-iba ang reaksyon. Merong nagsabi na “next time, be careful at always mag taxi. Mukha kasi tayong mayayaman”. Yung isa naman, “Eh kasi ang gaganda ng mga damit mo at ang gara mo pang pumorma”. Tapos ang isa naman, “Sayang, hindi nila nakuha ang puri’t dangal mo”.

So? Next time mag bribrief nalang ako papuntang office? Ganun? Tapos magdala ng landline instead of cellphone? Ang gagaling talaga mag advice.

I miss the sound of my cellphone. Sa totoo lng hindi ko binili yun. It was a gift. Noong may nanligaw sakin. Hindi ko naman yun hiningi. Pawang binigay lang along with a laptop. Di ba ang haba ng kili-kili hair ng tito niyo? Pero bago kayo mag isip ng masama, walang kapalit yun ha. Ni hindi ko nga sinagot ng “oo”.

Dahil lalaki din siya. hi hi hi hi. So goodbye CP na.

Masaya parin buhay ko ngayun. All in all, the worth of the things that they gotten away is lesser than the salary that I’m getting every 15 days. But its the memory that I cannot get back. Potakinangshit na magnanakaw. I wish them all dead.Sana masagasaan sila ng rumaragasang pison at sumabog sana ang mga utak nila para gawing pataba sa mga puno.

To the robber who killed mark, sana may maghold up din sa kapamilya mo and kill them afterwards. How’s that for a revenge? You know, sometimes I dont believe that I’m a humanitarian being.  I’m a believer of the law of talion.  Of the lex talionis. Of ayin tachat ayin. Eye for an eye.

I let God deliver His punishment.

Stone hearts and angry names

Just spoke with nanay on the phone and had a little argument. Yung sister ko ang may kailangan, pero alam nila na pag ako ang nagalit, si nanay lang ang makakapacify sakin. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na pinalabas ko lahat ng galit ko sa mundo. On how unfair it is sa side ko. Read more…

amhtsa

Nagising ako mula sa mahimbing na tulog alas 12 ng madaling araw. Hinihingal at puno ng matamis na pawis. Kinapa ko ang sarili ko at sinimulan mag hubad hanggang pinipisil pisil ko na ang bawat kalamnan sa baba.

Read more…

Why some people deserved some hate

PLEASE NO CALLCENTER AGENTS/EMPLOYEES….. Thanks.

Read more…

Meet the Proudest Kuya

Dear Jerry’s Spawns,

Giving up my dream of becoming an engineer is not that easy. It will took up 5 years if I did pursue it. The reason for it is that I need to shift to a course with lesser units for me to graduate as soon as possible, hence I landed to Arts and Sciences department and took up Psychology. I never told mom the real reason behind it, I just told her “hindi ko kaya” eventhough she already knew it it’s a lie since most of my subjects are between 1.25-2.0 marks. Masakit sa loob, but I have no choice since I need to work right away for you and brother to go to college.

Read more…

Post Navigation